Дигар ҳам қобилият дар зуҳӯр аст

دگر هم قابلیت در ظهور است

Ки он аввали муҳаббат дар ҳузур аст

که آن اول محبت در حضور است

Бҳсни хеши он ҳуб ҷамил аст

بحسن خویش آن حب جمیل است

Вазон « аҳббти ани аърФ » далел аст

وزان «احببت ان اعرف» دلیل است

Бҳсни хеши моил буд ва худ буд

بحسن خویش مایل بود و خود بود

Ки худро дар маро ё ҷумла бинмуд

که خود را در مرا یا جمله بنمود

Маро ё ҳам набӯд ало намӯдаш

مرا یا هم نبود الا نمودش

Намӯдаш ҳам набӯд алои вуҷӯдаш

نمودش هم نبود الا وجودش

« хилқати алхлқ » яъне ҳар чаҳ қобил

«خلقت الخلق» یعنی هر چه قابل

Намӯдашро бад омад дар муқобил

نمودش را بد آمد در مقابل

Чароғӣ менаҳй зўӣӣ каз ӯ тофт

چراغی می‌نهی ضوئی کز او تافت

Маротибро накӯи ҷуст ва накӯ ёфт

مراتب را نکو جست و نکو یافت

Набошад ғайри икзўءи он маротиб

نباشد غیر یکضوء آن مراتب

Вале ҳар рутба дар ҳаддии муносиб

ولی هر رتبه در حدی مناسب

Ту мехон рутбаҳоро қоблёт

تو می‌خوان رتبه‌ها را قابلیات

Бар онҳо асл ва будӣ нест болаззот

بر آنها اصل و بودی نیست بالذات

Худ азўоء аз чароғӣ лоилоҷ аст

خود اضواء از چراغی لاعلاج است

Маротиб балки худ айн Сироҷаст

مراتب بلکه خود عین سراجست

Худ он рутба ки ӯ ақрб бнўр аст

خود آن رتبه که او اقرب بنور است

Нишони қобилият дар зуҳӯр аст

نشان قابلیت در ظهور است