Мҳимўн аз млоик навъ хосанд

مهیمون از ملایک نوع خاصند

Ки аз қайд убудийят халосанд

که از قید عبودیت خلاصند

Чунон маҳв ҷалол зулҷалоланд

چنان محو جلال ذوالجلالند

Ки фориғ аз ғами ҳиҷр ва висоланд

که فارغ از غم هجر و وصالند

з ҳақ доранд андари ҳақи шуҳудӣ

ز حق دارند اندر حق شهودی

Бар онҳо нест таклифи суҷудӣ

بر آنها نیست تکلیف سجودی

Мари онҳоро зи астғроқи муҳкам

مر آنها را ز استغراق محکم

На аз олам хабар бошад на зи одам

نه از عالم خبر باشد نه ز آدم

Дар оёту аҳодисннди онҳо

در آیات و احادیثنند آنها

Бъолўну крбўбиўни мсмо

بعالون و کربوبیون مسما

Сафӣ хоҳад зи ҳақи имдоду тавфиқ

صفی خواهد ز حق امداد و توفیق

Намояд дар мҳимўн то ки таҳқиқ

نماید در مهیمون تا که تحقیق

зи ҳақ чун ақли аввали мо садр буд

ز حق چون عقل اول ما صدر بود

Вуҷӯдаши зи офариниши пештар буд

وجودش ز آفرینش پیشتر بود

з қабл аз кули ашёъи халқ ӯ шуд

ز قبل از کل اشیاء خلق او شد

Гирифтори камандаши ҳалқ ӯ шуд

گرفتار کمندش حلق او شد

Бова фармуд « ақбл » пештар шуд

باو فرمود «اقبل» پیشتر شد

Ҷамолаш дид ва аз худ бихбр шуд

جمالش دید و از خود بیخبر شد

Ҳануз андари ҳмондидор ғарқ аст

هنوز اندر هماندیدار غرق است

Бакулии бихбр аз ҷамъ ва фарқ аст

بکلی بیخبر از جمع و فرق است

Дигар фармуд « адбр » вартар гашт

دگر فرمود «ادبر» ورتر گشت

Азуи ҳасани азали мастуртар гашт

ازو حسن ازل مستورتر گشت

Аз он фармуд ду рози қурби зотш

از آن فرمود دو راز قرب ذاتش

Ки бошад рӯи бнзми мумкиноташ

که باشد رو بنظم ممکناتش

Азуи эҷоди пас малик ва малик шуд

ازو ایجاد پس ملک و ملک شد

Камоли одаму нафас фалак шуд

کمال آدم و نفس فلک شد

Нмишдгар ки биравӣ ҳукм « أдбр »

نمیشد گر که بروی حکم «أدبر»

Куҷо май гашт бар олами мудаббир

کجا می‌گشت بر عالم مدبر

Чу шуд давр аз бисоти қурби ақдм

چو شد دور از بساط قرب اقدم

Бнзми оламу такмили одам

بنظم عالم و تکمیل آدم

Баъунвони дигар ҷуст ӯ тақарруб

بعنوان دگر جست او تقرب

Итоат кард саҷдаи одам аз ҳуб

اطاعت کرد سجده آدم از حب

Муҳаббати тоъати оради ин яқин аст

محبت طاعت آرد این یقین است

Худ онҳами ломзи ақл амин аст

خود آنهم لامز عقل امین است

зи одами саҷдаи баҳри имтиҳон буд

ز آدم سجده بهر امتحان بود

Чаҳ сари ишқ дар одами ниҳон буд

چه سر عشق در آدم نهان بود

Гар одами зодаи ин нукта дарёб

گر آدم زاده این نکته دریاب

Биомуз аз млоики ақлу одоб

بیاموز از ملایک عقل و آداب

Баён омад зи матлаб давр монадем

بیان آمد ز مطلب دور ماندیم

зи таҳқиқи назар маъзӯр монадем

ز تحقیق نظر معذور ماندیم

Ғараз багазед ақли зўи Фнўнро

غرض بگزید عقل ذو فنونرا

Ба ӯ орост иқлӣми шӣўнро

به او آراست اقلیم شئونرا

Хитоб « أқбл » омад сӯй шаҳ рафт

خطاب «أقبل» آمد سوی شه رفت

Дар « адбр » ҷониби назм сипаҳ рафт

در «ادبر» جانب نظم سپه رفت

Буд « ақбл » мақоми иттисолаш

بود «اقبل» مقام اتصالش

Ҳў « адбр » ин зуҳӯроти камолаш

هو «ادبر» این ظهورات کمالش

Дар « ақбл » маҳви он ҳасан ва лақо шуд

در «اقبل» محو آن حسن و لقا شد

Дар « адбр » бонии нафас ва қуво шуд

در «ادبر» بانی نفس و قوا شد

з « ақбл » ҷумлаи рӯйиши сӯии ҳақи гашт

ز «اقبل» جمله رویش سوی حق گشت

Дар « адбр » раҳнамои мо халқи гашт

در «ادبر» رهنمای ما خلق گشت

Дар أқбли ҳеҷаш аз ашёъ хабар нест

در أقبل هیچش از اشیاء خبر نیست

Дар أдбри шиӣӣ аз вай беасар нест

در أدبر شیئی از وی بی‌اثر نیست

Дар أқбли ҳасан ӯро диду дили бохт

در أقبل حسن او را دید و دل باخت

Дар أдбри ҳукм ӯ бишуниду ҷони бохт

در أدبر حکم او بشنید و جان باخت

Бади أқбли инки худро маҳв мо кун

بد أقبل اینکه خود را محو ما کن

Ҳам أдбри инки расми мо сўо кун

هم أدبر اینکه رسم ما سوا کن

Дар أқбл бар ҷамолаш вола гардид

در أقبل بر جمالش واله گردید

Дар أдбри грдмоҳш ҳола гардид

در أدبر گردماهش هاله گردید

Дар أқбли ҳақи раҳаш аз ҳар тарафи баст

در أقبل حق رهش از هر طرف بست

Дар أдбри фавҷи имкони гашту сифати баст

در أدبر فوج امکان گشت و صفت بست

Дар أқбли андалеби боғ гул шуд

در أقبل عندلیب باغ گل شد

Дар أдбри арзу фаршу ҷузъ ва кул шуд

در أدبر عرض و فرش و جزء‌و کل شد

Дар ақбли ақли бартар аз шуъӯнаст

در اقبل عقل برتر از شئونست

Мҳимўнсту давр аз чанд ва чунаст

مهیمونست و دور از چند و چونست

Дар ақбли маҳв анвор ҷамоланд

در اقبل محو انوار جمالند

Бъини қурб ва ҷамъ иттисоланд

بعین قرب و جمع اتصالند

Бакулии бихбр аз хеш ва ғайранд

بکلی بیخبر از خویش و غیرند

зи ҳукми баъду қурбу шар ва хайранд

ز حکم بعد و قرب و شر و خیرند

Дигар гӯйанд баъзе зи аҳли таҳқиқ

دگر گویند بعضی ز اهل تحقیق

Ки набӯд қавлашони холии зи таъмиқ

که نبود قولشان خالی ز تعمیق

Ки он мҳимўни бартар з тӯланд

که آن مهیمون برتر ز طولند

Бурун аз силсилаи ақл ва уқуланд

برون از سلسله عقل و عقولند

Агар бошад чунин онҳам аҷаб нест

اگر باشد چنین آنهم عجب نیست

Буд ҳарфӣ ва нафиш аз адаб нест

بود حرفی و نفیش از ادب نیست