Сари хашму ғасби бибрида кӣ шуд

سر خشم و غصب ببریده کی شد

Бўқтии кати умед аз халқ тай шуд

بوقتی کت امید از خلق طی شد

Чу хашмат аз хилоф ҳар мурод аст

چو خشمت از خلاف هر مراد است

Умеди аршади муродати ҳам биёад аст

امید ارشد مرادت هم بیاد است

Уммӣдор шуд дигар чун ва чаро нест

امیدار شد دگر چون و چرا نیست

Куҷо бошад ғазаб чун муддао нест

کجا باشد غضب چون مدعا نیست

Зад араст лагади нораии ғазаби ҳеҷ

زد ار است لگد ناری غضب هیچ

Надорӣ чун умед аз ваии адаби ҳеҷ

نداری چون امید از وی ادب هیچ

Бшиӣӣ то ҳануз умед ва чашм аст

بشیئی تا هنوز امید و چشم است

Биҷои раъси ғазаби боқӣ ва хашм аст

بجای رأس غضب باقی و خشم است

Машав эмин ки ҳаст афсурдаи морат

مشو ایمن که هست افسرده مارت

Биҷунбаш тира созад рӯзгорат

بجنبش تیره سازد روزگارت

Бидам аз ҳалам гар ҷунбад фусунаш

بدم از حلم گر جنبد فسونش

Бикаш чун шуд забун дар баҳри хунаш

بکش چون شد زبون در بحر خونش

з ҷо магузор то ҷунбад дигар бор

ز جا مگذار تا جنبد دگر بار

Таваққуъ яъне аз махлуқ бурдор

توقع یعنی از مخلوق بردار

Хилоиқро баҷо ҳилл бош танҳо

خلایق را بجا هل باش تنها

Ки танҳоро ғазаб набӯд ба танҳо

که تنها را غضب نبود به تنها

Миён халқ бош ва мунфарид бош

میان خلق باش و منفرد باش

Чу гаштии мунфарид бо кист пархош

چو گشتی منفرد با کیست پرخاش

Агар вақте хӯрд пояти бснгӣ

اگر وقتی خورد پایت بسنگی

Надорӣ аз чаҳ бо он санги ҷангӣ

نداری از چه با آن سنگ جنگی

Хилоиқро мадони ҷузи сангу чӯбӣ

خلایق را مدان جز سنگ و چوبی

Ки то оӣии бахшам аз зишту хӯбӣ

که تا آئی بخشم از زشت و خوبی

Аз он сӯфӣ бчизӣ нест хашмаш

از آن صوفی بچیزی نیست خشمش

Ки ноед ҷузи худои чизеи бчшмш

که ناید جز خدا چیزی بچشمش