Таҷаллии ҷилваи ғайби алғиўбст
تجلی جلوه غیبالغیوبست
Ки зоҳири нур ӯ андар қулӯбаст
که ظاهر نور او اندر قلوبست
Таҷаллӣ зотӣаст аввал ба исбот
تجلی ذاتیست اول به اثبات
Ки дар ваҳдат таҷаллӣ кард ллзот
که در وحدت تجلی کرد للذات
Зуҳӯр аз зоти худ бар зот худ кард
ظهور از ذات خود بر ذات خود کرد
Аз он пас ҷилва дар оёт худ кард
از آن پس جلوه در آیات خود کرد
Аҳдиси худ он аввал зуҳӯр аст
احدیث خود آن اول ظهور است
Ки аз ҳар наъту васфу расм давр аст
که از هر نعت و وصف و رسم دور است
Вуҷӯди маҳзи ҷузи зот қадам нест
وجود محض جز ذات قدم نیست
Вуҷӯди мо сўоиши ҷуз адам нест
وجود ما سوایش جز عدم نیست
Пас ӯ муҳтоҷи тааюн то ки мумтоз
پس او محتاج تعین تا که ممتاز
Бон гардад зи шиӣии зот ӯ боз
بآن گردد ز شیئی ذات او باز
Чаҳ бошад ваҳдат ӯ айни зотш
چه باشد وحدت او عین ذاتش
Бўҳдти гашти зоҳир дар сафоташ
بوحدت گشت ظاهر در صفاتش
Буд маншаи худ ин ваҳдати бмтлқ
بود منشأ خود این وحدت بمطلق
Аҳади ҳам воҳидятро муҳаққиқ
احد هم واحدیت را محقق
Чаҳ айн зот бошад ҳастӣ ҳақ
چه عین ذات باشد هستی حق
зи шарти влои бшртӣ ҳар ду мутлақ
ز شرط ولا بشرطی هر دو مطلق
Бшрти онкӣ шиӣӣ нест бо вай
بشرط آنکه شیئی نیست با وی
Аҳади хониш ки мутлақ бошад аз шайъи ء
احد خوانش که مطلق باشد از شیء
Ҳақоиқ дар аҳад котлоқ зотаст
حقایق در احد کاطلاق ذاتست
Бимонанд шаҷари андар навоа аст
بمانند شجر اندر نواه است
Бензади сӯфии он ғайби алғиўбст
بنزد صوفی آن غیبالغیوبست
Таҷаллии ҷилва ӯ дар қулӯб аст
تجلی جلوه او در قلوب است
Таҷаллии коўл аз зот алоҳд шуд
تجلی کاول از ذاتالاحد شد
Бсолки ҷилвагар чун аз рушд шуд
بسالک جلوهگر چون از رشد شد
Худ он зоти алоҳд дар айни ваҳдат
خود آن ذاتالاحد در عین وحدت
Таҷаллӣ кард андари воҳидят
تجلی کرد اندر واحدیت
Муҳаққиқ гуяд онро ҷилваи зот
محقق گوید آن را جلوه ذات
Бсолк шуд аён дар айни исбот
بسالک شد عیان در عین اثبات
Бо инмънӣ ки баъд аз нафии кунин
با ینمعنی که بعد از نفی کونین
Шуҳуди зоти собити гашти болъин
شهود ذات ثابت گشت بالعین
Вуҷӯд маҳз бошад зоти мутлақ
وجود محض باشد ذات مطلق
Буд маъдӯми матлаби мо сӯй алҳақ
بود معدوم مطلب ما سوی الحق
Чу аз мъдми рстӣ ҳазрат ӯст
چو از معدم رستی حضرت اوست
Аён дар айн ҳастӣ ваҳдат ӯст
عیان در عین هستی وحدت اوست
Таҷаллии дувум аъён ашёъаст
تجلی دوم اعیان اشیاءست
Ки собит дар мақом илм яктост
که ثابت در مقام علم یکتاست
Шуъӯни зотӣ ин бошад ки аз зот
شئون ذاتی این باشد که از ذات
Аён шуд дар мақоми қоблёт
عیان شد در مقام قابلیات
Ҳам ин бошад зи ҳақи аввали тааюн
هم این باشد ز حق اول تعین
БўсФи оламят дар тамаккун
بوصف عالمیت در تمکن
Чу аъёни ҷумла маълӯмот ӯйанд
چو اعیان جمله معلومات اویند
Бълм ӯ аъён бе гФтгўинд
بعلم او اعیان بی گفتگویند
Нузули ин аҳад бар воҳидят
نزول این احد بر واحدیت
Буд бо нисбати асмои ҳазрат
بود با نسبت اسمای حضرت