Талабро ду ҷиҳат бошад ҳам аинсон

طلب را دو جهت باشد هم اینسان

Вуҷубяти пас имкониятаст он

وجوبیت پس امکانیت است آن

Ки асмоءи рубубӣ бар муносиб

که اسماء ربوبی بر مناسب

Зуҳӯри хешро бошанд толиб

ظهور خویش را باشند طالب

Зуҳӯри худ талаб доранд болтом

ظهور خود طلب دارند بالتام

Бо аёнӣ ки бошад собиташи ном

با عیانی که باشد ثابتش نام

Ҳам аъёнро талаб бошад мусаллам

هم اعیان را طلب باشد مسلم

Зуҳӯри худ бо смоءи макрам

ظهور خود با سماء مکرم

Зуҳӯраш дар шӣўм ӯст болъин

ظهورش در شئوم اوست بالعین

Ду ҳазратро иҷобат бар суолин

دو حضرت را اجابت بر سوالین

Магари аввали тааюни кон бъин аст

مگر اول تعین کان بعین است

Туро фармӯдаи сӯфӣ ҳазратин аст

تو را فرموده صوفی حضرتین است