Гуфтам андари қидмати ин сар ва ин ҷон манаст

گفتم اندر قدمت این سر و این جان منست

Гуфт ҳар ҷои сар ва ҷонӣаст грўкон манаст

گفت هر جا سر و جانیست گروکان منست

Гуфтам ин чист каз ӯ синаам оташкадаи гашт

گفتم این چیست کز او سینه‌ام آتشکده گشت

Гуфт ин ишқ манаст оташ сӯзон манаст

گفت این عشق منست آتش سوزان منست

Гуфтам аз ишқи ту ақлу дилу дайн тафриқа шуд

گفتم از عشق تو عقل و دل و دین تفرقه شد

Гуфт ҷамъи он ҳама дар зулф парешон манаст

گفت جمع آن همه در زلف پریشان منست

Гуфтам аз баъд ҷунун нестам аз дили асарӣ

گفتم از بعد جنون نیستم از دل اثری

Гуфт овораи бсҳро ва биёбон манаст

گفت آواره بصحرا و بیابان منست

Гуфтам ин сар шудам андари сари савдои ту хок

گفتم این سر شدم اندر سر سودای تو خاک

Гуфт срҳост ки афтода бмидон манаст

گفت سرهاست که افتاده بمیدان منست

Гуфтам аз дилами тавъами роҳи раҳоӣ ба намонад

گفتم از دلم توأم راه رهایی به نماند

Гуфт ин нест аҷаби аввал дастон манаст

گفت این نیست عجب اول دستان منست

Гуфтам эҳсон ту гардад бкаҳи афзӯдаи мудом

گفتم احسان تو گردد بکه افزوده مدام

Гуфт бар онкии бҷони шокир эҳсон манаст

گفت بر آنکه بجان شاکر احسان منست

Гуфтам аз гардиши чашм ту шавад оқилаи маст

گفتم از گردش چشم تو شود عاقله مست

Гуфт ӯ дрдкши ҳалқа мисатон манаст

گفت او دُردکش حلقه مستان منست

Гуфтам аз чист ки Юсуфи сафатон дар хатаранд

گفتم از چیست که یوسف صفتان در خطرند

Гуфт кандар раҳи дили чоҳ занхдон манаст

گفت کاندر ره دل چاه زنخدان منست

Гуфтам аз дард намондам бадали умеди алоҷ

گفتم از درد نماندم بدل امید علاج

Гуфт дрдист ки ҳамсоя дармон манаст

گفت دردیست که همسایه درمان منست

Гуфтам он каз ғами лаълати дилу ҷони бохт чаҳ ёфт

گفتم آن کز غم لعلت دل و جان باخت چه یافت

Гуфт ҷонпарвар ӯни ҳуққа марҷон манаст

گفت جان پرور اون حُقه مرجان منست

Гуфтамаш Хизри набии зиндаи бгитӣ бача монад

گفتمش خضر نبی زنده بگیتی بچه ماند

Гуфт ӯ толиби сарчашма ҳайвон манаст

گفت او طالب سرچشمه حیوان منست

Гуфтамаш ҷои ту дар ҳеҷ дилӣ нест ки нест

گفتمش جای تو در هیچ دلی نیست که نیست

Гуфт дилҳо ҳама дар ҳита фармон манаст

گفت دلها همه در حیطه فرمان منست

Гуфтамаш рӯзи ман аз ҳиҷр ту гардид сиёҳ

گفتمش روز من از هجر تو گردید سیاه

Гуфт рӯзи ҳамаи каси тираи з ҳиҷрон манаст

گفت روز همه‌کس تیره ز هجران منست

Гуфтам аз ҳасани ту ҳайронам ва бар рӯй ту маҳв

گفتم از حسن تو حیرانم و بر روی تو محو

Гуфт ҳар зии басарии вола ва ҳайрон манаст

گفت هر ذی‌بصری واله و حیران منست

Гуфтам ин равшании андари уфуқ аз чист бсбҳ

گفتم این روشنی اندر افق از چیست بصبح

Гуфт аз акси биногваш ва гиребон манаст

گفت از عکس بناگوش و گریبان منست

Гуфтам офоқ шудаи хуррам аз анфоси баҳор

گفتم آفاق شده خرم از انفاس بهار

Гуфт онҳами нафасӣ аз дам раҳмон манаст

گفت آنهم نفسی از دم رحمان منست

Гуфтам ахлоқи ту ҳоксити зи ҷиноти Наим

گفتم اخلاق تو حاکسیت ز جنات نعیم

Гуфт ҷиноти насимии з гулистон манаст

گفت جنات نسیمی ز گلستان منست

Гуфтам айвони туро рӯй замин парда куҷост

گفتم ایوان ترا روی زمین پرده کجاست

Гуфт афлок бар ин парда айвон манаст

گفت افلاک بر این پرده ایوان منست

Гуфтам аз даст ғамат бигузарам аз куну макон

گفتم از دست غمت بگذرم از کون و مکان

Гуфт ҳар ҷои гузарии соҳат ва сомон манаст

گفت هر جا گذری ساحت و سامان منست

Гуфтам олӯдаи сафиро з чаҳ шуд домани далқ

گفتم آلوده صفی را ز چه شد دامن دلق

Гуфт покии ҳама чун дархур домон манаст

گفت پاکی همه چون درخور دامان منست

Гуфтам арлоиқи оташ буд аинхрқаҳ баҷост

گفتم ارلایق آتش بود اینخرقه بجاست

Гуфт бал дар хури омурзиш ва ғуфрон манаст

گفت بل در خور آمرزش و غفران منست