эй сафии маъшӯқат охир дидӣ андрхонаҳ буд

ای صفی معشوقت آخر دیدی اندرخانه بود

Бар суроғаши гирди олами гаштанати афсона буд

بر سراغش گرد عالم گشتنت افسانه بود

Шоҳидии коўоз ӯ аз каъба меомад бигӯаш

شاهدی کآواز او از کعبه می‌آمد بگوش

Ишқи барадам бар нишонаши маст дар майхона буд

عشق بردم بر نشانش مست در میخانه بود

Зон бут бе пардаи пӯшад ар ки шайхи шаҳри чашм

زان بت بی‌پرده پوشد ار که شیخ شهر چشم

Узр ӯ хоҳам ман аз пирмғони бегона буд

عذر او خواهم من از پیرمغان بیگانه بود

Зоҳид ар пиндошт бо тасбеҳ ӯ гардад сипеҳр

زاهد ار پنداشت با تسبیح او گردد سپهر

Бихбр зон чашми масту гардиши паймона буд

بیخبر زان چشم مست و گردش پیمانه بود

Рӯзи одамро сиёҳи онхол мишкӣн карду ақл

روز آدم را سیاه آنخال مشکین کرد و عقل

Бар гумон афтод кони длбрдгӣ аз дона буд

بر گمان افتاد کان دلبردگی از دانه بود

Дӯд ӯ дар сӯхтан мекард зоҳири ҳоли шамъ

دود او در سوختن می‌کرد ظاهر حال شمع

Кин шарари пинҳон на танҳо дар дили парвона буд

کاین شرر پنهان نه تنها در دل پروانه بود

Аз сафии ҷӯи дорӣ ар гмгштаҳ эй дар роҳи ишқ

از صفی جو داری ار گمگشته ای در راه عشق

Зонка дар занҷири зулфаши солҳо девона буд

زانکه در زنجیر زلفش سال‌ها دیوانه بود