эй мунфаили туро зи рухи анвари офтоб

ای منفعل تو را ز رخ انور آفتاب

Аз зарраӣ ба пеши рахти камтари офтоб

از ذره‌ای به پیش رخت کمتر آفتاب

Гар пуртӯии бхўонмш аз акс рӯй ту

گر پرتوی بخوانمش از عکس روی تو

Ин рутбаро ба худ накунад бовари офтоб

این رتبه را به خود نکند باور آفتاب

Рӯзи азал агар на зи табъи ту ху гирифт

روز ازل اگر نه ز طبع تو خو گرفت

Ифшоанд аз чаҳ то ба абади озари офтоб

افشاند از چه تا به ابد آذر آفتاب

Чашмони ним хоб ту монад брхи ҳаме

چشمان نیم‌خواب تو ماند به رخ همی

Чун ним бори наргиси Шаҳло дар офтоб

چون نیم باز نرگس شهلا در آفتاب

Ин зулфи сар каҷ аст бигард изори ту

این زلف سر کج است به گرد عذار تو

ё ҷои гирифта дар даҳани аждари офтоб

یا جا گرفته در دهن اژدر آفتاب

Барадии гулобу шона чу эй маи бакори зулф

بردی گلاب و شانه چو ای مه به کار زلف

Якбора шуд наҳуфтаи бмшктар офтоб

یکباره شد نهفته به مشکِ تر آفتاب

Ҳаркас ки дид абрӯии хўнриз дар рахт

هرکس که دید ابروی خونریز در رُخَت

Гуфт эй аҷаби гирифтаи бкФи ханҷари офтоб

گفت ای عجب گرفته به کف خنجر آفتاب

Бо меҳру ма чикор марои зи онкӣ рӯй ту

با مهر و مه چکار مرا زآنکه روی تو

Ҳаст аинтрФи маи онтрФи дигари офтоб

هست این طرف مه آن طرف دیگر آفتاب

Аз чеҳраи рўздорӣ ва аз хату холи шаб

از چهره روز داری و از خط و خال شب

Аз синаи субҳи дорӣ ва аз манзари аФтоб

از سینه صبح داری و از منظر آفتاب

эй офтоб рӯй дар ин субҳи иди хез

ای آفتاب روی! در این صبح عید خیز

Рез аз суроҳеами бадали соғари офтоб

ریز از صراحیم به دل ساغر آفتاب

Субҳаст вўаҳ чаҳ субҳи сбиҳӣ каз онгрФт

صبح است و وه چه صبح صبیحی کز آن گرفت

Нуру зиёу тобишу зеби вФри офтоб

نور و ضیاء و تابش و زیب و فر آفتاب

Субҳаст ва ваа чаҳ субҳи шарифӣ ки шуд сабаб

صبحست و وه چه صبح شریفی که شد سبب

Ин субҳ то ки халқ шуд аз довари офтоб

این صبح تا که خلق شد از داور آفتاب

Субҳаст ва ваа чаҳ субҳ ки гоҳи тулӯъи он

صبحست و وه چه صبح که گاه طلوع آن

Ногуҳи бузади зи бурҷи ҳувияти сари офтоб

ناگه بزد ز برج هویت سر آفتاب

Бадарии бнимаҳи маи шаъбон тулӯъ кард

بدری به نیمه مه شعبان طلوع کرد

Каши пуртӯй буд зи рухи анвари офтоб

کش پرتوی بود ز رخ انور آفتاب

Султони асри довари дунёу дайн ки ҳаст

سلطان عصر داور دنیا و دین که هست

Маъмури амри нофизи он сарвари офтоб

مأمور امر نافذ آن سرور آفتاب

Шоҳӣ ки сикка то магар аз ном вай хуранд

شاهی که سکه تا مگر از نام وی خورند

Ма гашта ҷумлаи симу саросари зари офтоб

مه گشته جمله سیم و سراسر زر آفتاب

Бар чори ҷавшани фалаки оради чисони шикоф

بر چار جوشن فلک آرد چسان شکاف

Вом ар зи теғ ӯ накунад ҷавҳари офтоб

وام ار ز تیغ او نکند جوهر آفتاب

Имрӯзи ҳарки соя нишин ливоӣ ӯст

امروز هرکه سایه نشین لوای اوست

Бар сари нтобдши бсФи маҳшари офтоб

بر سر نتابدش به صفِ محشر آفتاب

Бар хоки пой ӯ чу занад бӯса ҳар сабоҳ

بر خاک پای او چو زند بوسه هر صباح

Бар фарқи ахтарон ҳама шуд афсари офтоб

بر فرق اختران همه شد افسر آفتاب

Чархаст сабзаи зори ваии анҷуми шукуфа аш

چرخ است سبزه‌زار وی انجم شکوفه‌اش

Моҳаши гули сифеду гули асФри офтоб

ماهش گل سفید و گل اصفر آفتاب

Дар бохтари ҳамин на бҳкмш ниҳон шавад

در باختر همین نه به حکمش نهان شود

Каз амр ӯст сар занад аз ховари офтоб

کز امر اوست سر زند از خاور آفتاب

Дар пардааст ва бар ҳамаи шомили атоӣ ӯ

در پرده است و بر همه شامل عطای او

Тобади зи пушти абр ба баҳр ва бар офтоб

تابد ز پشت ابر به بحر و بر آفتاب

эй абри раҳматӣ ки шуд аз ғояти сафо

ای ابر رحمتی که شد از غایت صفا

Андари вуҷӯди таййиби ту мзмри офтоб

اندر وجود طیب تو مضمر آفتاب

Хокем моу рӯ бтў дорем аикаҳи ту

خاکیم ما و رو به تو داریم ای که تو

Як рӯи бхоки дорӣ ва як рӯ бар офтоб

یک رو به خاک داری و یک رو بر آفتاب

Дар зери сояи ту сағири ин чакома ро

در زیر سایه تو صغیر این چکامه را

Аз хомаи рехти яксара бар дафтари офтоб

از خامه ریخت یکسره بر دفتر آفتاب