Натавон ба мисли гуфтани хуршеди дурахшонат

نتوان به مثل گفتن خورشید درخشانت

Зеро ки буд шамъии хуршед дар айвонат

زیرا که بود شمعی خورشید در ایوانت

Гуфтӣ кшмт дар хӯн башитоб ки митрсм

گفتی کشمت در خون بشتاب که میترسم

Ағёр кунанд ?иҷон аз гуфта пушаймонат

اغیار کنند ایجان از گفته پشیمانت

Сад санги ҷафо ҳар дам гардун занадаш бар сар

صد سنگ جفا هر دم گردون زندش بر سر

Онро ки буд шурӣ аз бастаи хандонат

آنرا که بود شوری از بستهٔ خندانت

Хоҳии шаб муштоқон гардад ҳама субҳ ема

خواهی شب مشتاقان گردد همه صبح ایمه

Дар аввал шаб бигушо аз меҳри гиребонат

در اول شب بگشا از مهر گریبانت

эй васли турои доими дили моилу ҷони шойиқ

ای وصل ترا دایم دل مایل و جان شایق

Бози ой ки муштоқон марданд зи ҳиҷронат

باز آی که مشتاقان مردند ز هجرانت

Ҳар лаҳза кунӣ аз нави шодами бғмӣ оё

هر لحظه کنی از نو شادم بغمی آیا

Гаштам ба чаҳ хизмати ман шоистаи эҳсонат

گشتم به چه خدمت من شایستهٔ احسانت

Ало ки биёвезад дар зулфи ту дили вар на

الا که بیاویزد در زلف تو دل ور نه

Берун натавонад шуд аз чоҳи занхдонат

بیرون نتواند شد از چاه زنخدانت

Аз теғи ҷудосозигар банди зи бандам ро

از تیغ جدا سازی گر بند ز بندم را

Ман ҳамчу қалам дорам сар дар хати фармонат

من همچو قلم دارم سر در خط فرمانت

Хоҳӣ агар гоҳе аз ҳоли сағири ?иҷон

خواهی اگر گاهی از حال صغیر ایجان

Кун мӯӣ ба мӯи таҳқиқ аз зулфи парешонат

کن موی به مو تحقیق از زلف پریشانت