Лаби ту рехти чунон обрӯии оби ҳаёт

لب تو ریخت چنان آبروی آب حیات

Ки рахти хеши з хиҷлат кашид дар зулмот

که رخت خویش ز خجلت کشید در ظلمات

Ману гузаштан аз чун ту дилбарии ҳошо

من و گذشتن از چون تو دلبری حاشا

Туу нишастан бо ошиқӣ чу ман ҳайҳот

تو و نشستن با عاشقی چو من هیهات

На ман вафот надидам ки ҳамчуи ман бисёр

نه من وفات ندیدم که همچو من بسیار

БёФтнди вафот ва наёфтанд вафот

بیافتند وفات و نیافتند وفات

Бсир додани ҷони оӣими басар варна

بسیر دادن جان آئیم بسر ورنه

Гар аз вафот буд оӣӣ аз чаҳ вақти вафот

گر از وفات بود آئی از چه وقت وفات

Збнди ишқи пас аз марги ҳам халосӣ нест

زبند عشق پس از مرگ هم خلاصی نیست

Гумон мабар диҳадат марг аз ин каманди наҷот

گمان مبر دهدت مرگ از این کمند نجات

Бамурдам аз ғами лаълати чисони равои дорӣ

بمردم از غم لعلت چسان روا داری

Ки ташна ҷон бисипорам канори оби ҳаёт

که تشنه جان بسپارم کنار آب حیات

Дамӣ ки бо ту нишинам зи хеш бе хабарам

دمی که با تو نشینم ز خویش بی خبرم

Чунонкӣ ҳеҷ надонам ҳаётро зи мамот

چنانکه هیچ ندانم حیات را ز ممات

Аломатии зи даҳони ту ҳеҷ зоҳир нест

علامتی ز دهان تو هیچ ظاهر نیست

Магари худ аз сухани ин нафйро кунӣ исбот

مگر خود از سخن این نفی را کنی اثبات

Шҳо рахти дилу дайнами бърсаҳи гоҳи назар

شها رخت دل و دینم بعرصه گاه نظر

Чунон рабӯд ки чун ақли хеши гаштами мот

چنان ربود که چون عقل خویش گشتم مات

Равони тозаи сағир аз сухан бамурда диҳад

روان تازه صغیر از سخن بمرده دهد

Гараш ту аз лаб ширин кунӣ ду бӯсаи барот

گرش تو از لب شیرین کنی دو بوسه برات