То буд зулфи ту асбоби парешонеи мо

تا بود زلف تو اسباب پریشانی ما

Рӯ ба сомон наниҳад бе сарви сомонии мо

رو به سامان ننهد بی سرو سامانی ما

На ту раҳмоварӣу не аҷал ояд мо ро

نه تو رحم آوری و نی اجل آید ما را

Аз дили сахти ту фарёду гарони ҷонии мо

از دل سخت تو فریاد و گران جانی ما

Дид ҳаркаси рухи ту волау ҳайрон ту шуд

دید هرکس رخ تو واله و حیران تو شد

На ҳамин ҳасан ту шуд боиси ҳайронии мо

نه همین حسن تو شد باعث حیرانی ما

зи остини ашки биФзўду з домон бигузашт

ز آستین اشک بیفزود و ز دامان بگذشت

Оҳ аз ин сайл ки дорад сари вайронии мо

آه از این سیل که دارد سر ویرانی ما

Ҳамчу хуршед аёнаст ки дар малики ҷаҳон

همچو خورشید عیانست که در ملک جهان

Маҳвашӣ нест чу дилдори сафоҳонии мо

مهوشی نیست چو دلدار صفاهانی ما

Кофарӣ сахт шуд аз сустии мо дар радаи дайн

کافری سخت شد،  از سستیِ ما در رهِ دین

Сабаби равнақ куфраст мусулмонии мо

سبب رونق کفر است مسلمانی ما

Рӯзи маҳшар чу сар аз хок лаҳад бардорем

روز محشر چو سر از خاک لحد برداریم

Номи некӯии ту нақшаст ба пешонии мо

نام نیکوی تو نقش است به پیشانی ما

Набарди сарфаи яқини рӯзи ҷазо эй зоҳид

نبرد صرفه یقین روز جزا ای زاهد

Зуҳди фоши ту з май хӯрдани пинҳонии мо

زهد فاش تو ز می ‌خوردن پنهانی ما

Мо сағир аз паии зоҳиди сӯй масҷид наравем

ما صغیر از پی زاهد سوی مسجد نرویم

Масҷиди арзонӣ ӯ майкадаи арзонии мо

مسجد ارزانی او میکده ارزانی ما