Худои ончии бзлФнигор чини андохт

خدای آنچه بزلف نگار چین انداخت

Нигор баҳри ман хаста бар ҷабини андохт

نگار بهر من خسته بر جبین انداخت

Бирафту баради марои ҳамчуи соя дар паии хеш

برفت و برد مرا همچو سایه در پی خویش

Қадӣ ки соя на аз ноз бар замини андохт

قدی که سایه نه از ناز بر زمین انداخت

БзлФ карда саборо бҷрми он занҷир

بزلف کرده صبا را بجرم آن زنجیر

Ки дӯши зилзилаи андари саводи чини андохт

که دوش زلزله اندر سواد چین انداخت

Сиёҳи рӯзи ҷаҳонро чу шаб намӯд он ма

سیاه روز جهان را چو شب نمود آن مه

зи зулфи парда чу бар рӯй нозанини андохт

ز زلف پرده چو بر روی نازنین انداخت

Ғуломи мардуми чашм ки дар рухи хубон

غلام مردم چشم که در رخ خوبان

Назар ҳамеша зи чашми худои байни андохт

نظر همیشه ز چشم خدای بین انداخت

Ман аз ҷамоли ту ҳайронам ва аз он наққош

من از جمال تو حیرانم و از آن نقاش

Ки нақши сӯратии ин сони зи моءу тини андохт

که نقش صورتی این سان ز ماء و طین انداخت

Яқини зи зулфи ту ғофил буд дили онкас

یقین ز زلف تو غافل بود دل آنکس

Ки ?чанаки ишқи бгисўии ҳури айни андохт

که چنک عشق بگیسوی حور عین انداخت

Касе бкоми дил худ расад ки ҳамчуи сағир

کسی بکام دل خود رسد که همچو صغیر

Бпои дӯсти сару ҷону ақлу дайни андохт

بپای دوست سر و جان و عقل و دین انداخت