Агар ки хонаи хумори доимам ватан аст

اگر که خانهٔ خمار دایمم وطن است

Аҷаби мадор ки ин хонаи умед ман аст

عجب مدار که این خانهٔ‌ امید من است

Гузорӣ аз чаҳ ки пуштати зи бор ғам шаканд

گذاری از چه که پشتت ز بار غم شکند

Бануш бодаи дамодам ки бодаи ғам шикан аст

بنوش باده دمادم که باده غم‌شکن است

Ба кӯии майкадаи суҳбати зи сим ва зар макунед

به کوی میکده صحبت ز سیم و زر مکنید

Ки рафтаам ману савдо ба нақди ҷон ва тан аст

که رفته‌ام من و سودا به نقد جان و تن است

Марои насиҳати воъиз чигуна даргирад

مرا نصیحت واعظ چگونه درگیرد

Ки ваъз ӯ ҳамаи изҳори фазл хештан аст

که وعظ او همه اظهار فضل خویشتن است

На ман ба хеш кунам ъшқбозӣ эй ёрон

نه من به خویش کنم عشقبازی ای یاران

Ба гардани дилам аз зулфи дилбарӣ расан аст

به گردن دلم از زلف دلبری رسن است

Дило дигар зи ғами худ сухан магӯ бо ёр

دلا دگر ز غم خود سخن مگو با یار

Ки дар миёни туу ёри ҳоили он сухан аст

که در میان تو و یار حایل آن سخن است

Ду ёр чун ки ҳам оғӯш мешаванд он ба

دو یار چون که هم‌ آغوش می‌شوند آن به

Кунанд рафъи мавонеъ агарчӣ перҳан аст

کنند رفع موانع اگرچه پیرهن است

Сағир дошт ба дили матлабӣ ва ёраш гуфт

صغیر داشت به دل مطلبی و یارش گفت

Чаҳ матлабаст турои кон ба аз ризоӣ манаст ?

چه مطلب است ترا کان به از رضای من است؟