Ббзми дил чу барафрӯхтам зи ишқи Сироҷ

ببزم دل چو برافروختم ز عشق سراج

Дигар ба машъал хуршед нестам муҳтоҷ

دگر به مشعل خورشید نیستم محتاج

Чу дар сафинаи ишқам чаҳ бок аз ин дорам

چو در سفینهٔ عشقم چه باک از این دارم

Ки баҳри ҳодиса аз чори сӯ буд маввоҷ

که بحر حادثه از چار سو بود مواج

Бабўсае зи лабаши зиндаи абади гаштам

ببوسه ای ز لبش زندهٔ ابد گشتم

Диҳед мужда ки ҷустами бадаради марги алоҷ

دهید مژده که جستم بدرد مرگ علاج

Надонам аз ту чаҳ андари сари аи сети мардум ро

ندانم از تو چه اندر سر ا ست مردم را

Ки дида дар бар тир ту мекунанд омоҷ

که دیده در بر تیر تو می‌کنند آماج

Бмоаҳ рӯй ту нозам ки симу зари шабу рӯз

بماه روی تو نازم که سیم و زر شب و روز

Тибқи тибқи зи ма ва меҳр месетанд боҷ

طبق طبق ز مه و مهر می‌ستاند باج

Ман аз ду кун ба майхона рӯй оварадам

من از دو کون به میخانه روی آوردم

Куҷои рӯмгар аз ин даргаам кунанд ихроҷ

کجا روم گر از این درگهم کنند اخراج

Нуҳум кулоҳ намад каҷи бшкри дарвешӣ

نهم کلاه نمد کج بشکر درویشی

Ки шоҳи ҳеҷ биҷуз дардисар надид аз тоҷ

که شاه هیچ بجز دردسر ندید از تاج

Сағир ҳастӣ худ дод аз он ббоди фано

صغیر هستی خود داد از آن بباد فنا

Ки дид оқибаташ мекунад аҷали тороҷ

که دید عاقبتش می‌کند اجل تاراج