Нолаи ман неи аҷабгар ҷо ба дил ҳо ме кунад

نالهٔ من نی عجب گر جا به دل‌ها می‌کند

Ҳркҷо оташ биафтад ҷои худ вомӣ кунад

هرکجا آتش بیفتد جای خود وامی‌کند

Аз нигоҳӣ дод ақлу дайни моро дил биор

از نگاهی داد عقل و دین ما را دل بیار

Кас надонад ин дили шайдо чаҳ бо мо ме кунад

کس نداند این دل شیدا چه با ما می‌کند

Карда худ бо ъшқбозигар самандар нест дил

کرده خود با عشقبازی گر سمندر نیست دل

Аз чаҳ баҳр сӯхтан худро муҳайё ме кунад

از چه بهر سوختن خود را مهیا می‌کند

Ҷӯй ҳо кардааст ҷории чашм аз сайли сиришк

جوی‌ها کرده است جاری چشم از سیل سرشک

Чашмаро бингар ки ҳам чашмӣ ба дарё ме кунад

چشمه را بنگر که هم چشمی به دریا می‌کند

Осмон хам гашта ва багушӯда аз хуршеди чашм

آسمان خم گشته و بگشوده از خورشید چشم

Дар замини моҳи марои гӯйӣ тамошо ме кунад

در زمین ماه مرا گویی تماشا می‌کند

эй ки ҷӯии ҷзру мади дидаи моро сабаб

ای که جویی جزر و مد دیدهٔ ما را سبب

Гоҳи он маи рухи ниҳон гоҳе ҳувайдо ме кунад

گاه آن مه رخ نهان گاهی هویدا می‌کند

Ҳркҷо ҳаст инс бо девонагон дорад сағир

هرکجا هست انس با دیوانگان دارد صغیر

Ростӣ ҳар ҷинси ҷинси хеш пайдо ме кунад

راستی هر جنس جنس خویش پیدا می‌کند