Дар малики вуҷӯди ончӣ ки аз хок барояд
در ملک وجود آنچه که از خاک برآید
Он ба ки адам гардад ва аз ток барояд
آن به که عدم گردد و از تاک برآید
Хуршеди фалак тира шавад рӯзи ҷаҳони шаб
خورشید فلک تیره شود روز جهان شب
Гар дӯди дили ман сӯй афлок барояд
گر دود دل من سوی افلاک برآید
Иктни зи ҳамаи халқи ҷаҳон зинда намонад
یکتن ز همه خلق جهان زنده نماند
Он рӯз ки шамшери ту бебок барояд
آن روز که شمشیر تو بی باک برآید
Мақтӯли хами абрӯии ту рӯзи қиёмат
مقتول خم ابروی تو روز قیامت
Аз зери лаҳад бо дили сад чок барояд
از زیر لحد با دل صد چاک برآید
Доне чаҳ буд сайқали ойинаи хотир
دانی چه بود صیقل آئینهٔ خاطر
Оҳӣ ки саҳар аз дил ғамнок барояд
آهی که سحر از دل غمناک برآید
Ҷузи аҷзу тазаррӯъи бабрати тӯҳфа чаҳ орем
جز عجز و تضرع ببرت تحفه چه آریم
Хокему биҷузи аҷз чаҳ аз хок барояд
خاکیم و بجز عجز چه از خاک برآید
Дар ҳашар кунад дӯзахёнро ки биҳиштӣ
در حشر کند دوزخیان را که بهشتی
Ин кори сағир аз шаҳ лўлок барояд
این کار صغیر از شه لولاک برآید