Ҳар замони зулф чу занҷири туам ёд ояд

هر زمان زلف چو زنجیر توام یاد آید

Дил девонаам аз ғусса ба фарёд ояд

دل دیوانه‌ام از غصه به فریاد آید

Кебеки қади ту магари дида ки дар тарафи чаман

کبک قد تو مگر دیده که در طرف چمن

Хандааш бар қади сарви қад шамшод ояд

خنده اش بر قد سرو قد شمشاد آید

зи оҳи ман рӯй ту афрӯхта гардад оре

ز آه من روی تو افروخته گردد آری

Гардад афрӯхтаи оташ чу бар он бод ояд

گردد افروخته آتش چو بر آن باد آید

Ман ки бе ёди ма рӯй ту натавонам буд

من که بی یاد مه روی تو نتوانم بود

Чаҳ шавад каз миннат аз меҳри дамӣ ёд ояд

چه شود کز منت از مهر دمی یاد آید

Шаб ҳар ҷумъа бидон завқи бмихонаҳи рӯм

شب هر جمعه بدان ذوق بمیخانه روم

Ки мурраххас шудаи Тифл аз бар устод ояд

که مرخص شده طفل از بر استاد آید

Ком ширин шавадам талху сршгми гулгун

کام شیرین شودم تلخ و سرشگم گلگون

Ҳар дамами ёди зи нокомӣ Фарҳод ояд

هر دمم یاد ز ناکامی فرهاد آید

Натавон гуфт ки ноед басарами ёри сағир

نتوان گفت که ناید بسرم یار صغیر

Ояд аммо чаканам каз раҳ бедод ояд

آید‌ اما چکنم کز ره بیداد آید