Агар аз ишқ ба таври дилат ишроқ ояд

اگر از عشق به طور دلت اشراق آید

Арнии гӯии туро анфус ва офоқ ояд

ارنی گوی تو را انفس و آفاق آید

На аҷаб бошад агар хирмани гардуни сӯзад

نه عجب باشد اگر خرمن گردون سوزد

Барқи оҳӣ ки бурун аз дил ушшоқ ояд

برق آهی که برون از دل عشاق آید

Аикаҳи муштоқи Неи баҳраи з дидорат нест

ایکه مشتاق نیی بهره ز دیدارت نیست

Коед он шӯх вале аз дар муштоқ ояд

کاید آن شوخ ولی از در مشتاق آید

Тоқу ҷуфтӣ буд абрӯаш ки ҳар гуҳ нагарм

طاق و جفتی بود ابروش که هر گه نگرم

Дил шавад ҷуфти ғаму тоқати ҷон тоқ ояд

دل شود جفت غم و طاقت جان طاق آید

Ғами ёр арча буд заҳр чу шаҳдаши нӯшам

غم یار ارچه بود زهر چو شهدش نوشم

Зонка дар хосияти ин заҳр чу трёқ ояд

زانکه در خاصیت این زهر چو تریاق آید

Дили худ чок кун аз ғам ки ҳунарҳои қалам

دل خود چاک کن از غم که هنرهای قلم

Дар ҳақиқат ба зуҳӯр аз задан Фоқ ояд

در حقیقت به ظهور از زدن فاق آید

То абади лутфи азали ёри юад варна касе

تا ابد لطف ازل یار یود ورنه کسی

Кӣ тавонад бадар аз ӯҳда мисоқ ояд

کی تواند بدر از عهدهٔ میثاق آید

Рӯи бохаллоқ накӯ кӯш ки коми ду ҷаҳон

رو باخلاق نکو کوش که کام دو جهان

Ҳосил аз баҳри ту дар некӣ ахлоқ ояд

حاصل از بهر تو در نیکی اخلاق آید

Ҳама оянд ба майхона вале мумкин нест

همه آیند به میخانه ولی ممکن نیست

Шайхи нихвати манишу зоҳид зроқ ояд

شیخ نخوت منش و زاهد زراق آید

Рӯ бизан ҷом каз ин нуктаи худогоҳи шӯй

رو بزن جام کز این نکته خودآگاه شوی

Дар назари шеъри сағират агар иғроқ ояд

در نظر شعر صغیرت اگر اغراق آید