Чаҳ моя медиҳад ардии биҳишти бустон ро

چه مایه میدهد اردی‌بهشت بستان را

Ки мезанад ба сафои таънаи боғи ризвон ро

که میزند به صفا طعنه باغ رضوان را

Кадоми ҷилва ба гулшан кунад чунин дилкаш

کدام جلوه به گلشن کند چنین دلکش

Навой зеру Бами булбули хуши алҳон ро

نوای زیر و بم بلبل خوش الحان را

Агар зи доғи дили ошиқони нишони ҷӯӣ

اگر ز داغ دل عاشقان نشان جویی

Бирав ба боғ ва бибин лолаҳои нӯъмон ро

برو به باغ و ببین لاله‌های نعمان را

Зиҳии муқаддар бе мислиу сонеъи бичўн

زهی مقدر بی‌مثل و صانع بیچون

Ки аз ҷамод бар оради саботи алвон ро

که از جماد بر آرد ثبات الوان را

Тарона ва ман алмоءи кули шиӣии ҳӣ

ترانهٔ و من الماء کل شیئی حی

Аз обшор ба рақс оварад схндон ро

از آبشار به رقص آورد سخندان را

Чу наргиси онкии қадаҳи каш буд дар ин айём

چو نرگس آنکه قدح کش بود در این ایام

Ба олимии надиҳади гӯшаи гулистон ро

به عالمی ندهد گوشهٔ گلستان را

Сағири маърифати воҷибат буд воҷиб

صغیر معرفت واجبت بود واجب

Натиҷагар талабии коргоҳи имкон ро

نتیجه‌گر طلبی کارگاه امکان را