Зин срўншон ёфтам он срўншон ро

زین سرونشان یافتم آن سرونشان را

Он срўншони нозам ва ин срўншон ро

آن سرونشان نازم و این سرونشان را

Зулфаши брбўд аз ману халқии дил ва донам

زلفش بربود از من و خلقی دل و دانم

Нстонм аз ӯ чун дгарони ман дигар он ро

نستانم از او چون دگران من دگر آن را

Чашму мижау абрӯӣ ӯ ё ду камони дор

چشم و مژه و ابروی او یا دو کمان‌دار

Бар қасд ҳам оварда ба кафи тиру камон ро

بر قصد هم آورده به کف تیر و کمان را

Рафтем паии гандуми холаши ману одам

رفتیم پی گندم خالش من و آدم

ӯ дод макон аз каф ва ман куну макон ро

او داد مکان از کف و من کون و مکان را

Бар халқи ҷаҳони танги шукр ҷой кунад танг

بر خلق جهان تنگ شکر جای کند تنگ

Орад ба шукри ханда чу он танги даҳон ро

آرد به شکر خنده چو آن تنگ دهان را

Дар оташи рухи доняши он хат сияҳ чист

در آتش رخ دانیش آن خط سیه چیست

Дўдист ки бинмуда сияҳи рӯзи ҷаҳон ро

دودیست که بنموده سیه روز جهان را

Натавон сари мўӣӣ ба миёни фарқ ниҳодан

نتوان سر موئی به میان فرق نهادن

Бо мӯӣ бисанҷӣ агар он мӯии миён ро

با موی بسنجی اگر آن موی میان را

Бархестаам аз сари ҷон бар сари онам

برخاسته‌ام از سر جان بر سر آنم

То созмши эсор ба мақдами сару ҷон ро

تا سازمش ایثار به مقدم سر و جان را

Оре нашавадгар сари ман хоки раҳи дӯст

آری نشود گر سر من خاک ره دوست

Бар дӯши кашами баҳр чаҳ ин бори гронро

بر دوش کشم بهر چه این بار گرانرا

Байни пояи нозаш чаҳ баландаст ки бар хок

بین پایهٔ نازش چه بلند است که بر خاک

Нодида касе сояи он сарви равон ро

نادیده کسی سایهٔ آن سرو روان را

Айбӣ ба вуҷӯдаш натавон ёфт сғиро

عیبی به وجودش نتوان یافت صغیرا

Ҷузи ин ки вафо нест мари он рӯҳи равон ро

جز این که وفا نیست مر آن روح روان را