Чун ёд аз он зулфи сияҳу онхт зангорӣ кунам

چون یاد از آن زلف سیه و آنخط زنگاری کنم

Сурхи аинрхи чўнзъФрон аз ашк гулнорӣ кунам

سرخ اینرخ چونزعفران از اشک گلناری کنم

Бар онсрм каз ҷон ва дил ҳастӣ бипардозам бова

بر آنسرم کز جان و دل هستی بپردازم باو

Давраст роҳи ишқ ва ман фикр сбкборӣ кунам

دور است راه عشق و من فکر سبکباری کنم

Чашмони масти он парии ман дидаам аз чашми худ

چشمان مست آن پری من دیده‌ام از چشم خود

Гар бихўдм айбам макун натавон ки худдорӣ кунам

گر بیخودم عیبم مکن نتوان که خودداری کنم

Тоторӣ аз он турра ам бошад бкФи рӯзами сияҳ

تاتاری از آن طره‌ام باشد بکف روزم سیه

Гар орзӯии нофаи оҳӯӣ то торӣ кунам

گر آرزوی نافهٔ آهوی تا تاری کنم

Ху кардаам бо зулф ӯ онсон ки моил нестам

خو کرده‌ام با زلف او آنسان که مایل نیستم

Озоди худро як нафас аз ин гирифторӣ кунам

آزاد خود را یک نفس از این گرفتاری کنم

Ҳар дам ки ёр ояд барам чун ҷом механдон шавам

هر دم که یار آید برم چون جام می‌خندان شوم

Ҳар гуҳ кашад по аз серум монанди не зорӣ кунам

هر گه کشد پا از سرم مانند نی زاری کنم

Давр аз лаби лаълаш агар рӯзии сршгм кам шавад

دور از لب لعلش اگر روزی سرشگم کم شود

Созами дили сдпораҳи хӯни вздидаҳи гон ҷорӣ кунам

سازم دل صدپاره خون وزدیده گان جاری کنم

Аз чашми бемор батон доим буд бемори дил

از چشم بیمار بتان دایم بود بیمار دل

Ёрб ман ин беморро то кӣ парасторӣ кунам

یارب من این بیمار را تا کی پرستاری کنم

Иззати пас аз хорӣ буд каз хори гули срмизнд

عزت پس از خواری بود کز خار گل سرمیزند

Ман он ним кандар ҷаҳони андеша аз хорӣ кунам

من آن نیم کاندر جهان اندیشه از خواری کنم

Лутфи шаҳи мардони сағир аз баҳри ман кофӣ буд

لطف شه مردان صغیر از بهر من کافی بود

Гар ҳайдарам ёрӣ кунад ман чархро ёрӣ кунам

گر حیدرم یاری کند من چرخ را یاری کنم