Биовар бодаи соқӣ то дамии ҳолати бгрдонм

بیاور باده ساقی تا دمی حالت بگردانم

Рӯм дар мастӣ ва дод дилӣ аз гиряи бустонам

روم در مستی و داد دلی از گریه بستانم

На аз шавқи биҳишту неи зи хавфи дӯзахами гирён

نه از شوق بهشت و نی ز خوف دوزخم گریان

Худо донад буд аз бими ҳиҷри дӯсти афғонам

خدا داند بود از بیم هجر دوست افغانم

Гулистони хаёламро расидаи фасли фарвардин

گلستان خیالم را رسیده فصل فروردین

Гуҳӣ чун абри гирёну гуҳӣ чун ғунчаи хандонам

گهی چون ابر گریان و گهی چون غنچه خندانم

Фитодам то бдоми зулфаш аз худ нестам огаҳ

فتادم تا بدام زلفش از خود نیستم آگه

Вале ӣнқадар медонам сияҳи рӯзу парешонам

ولی اینقدر میدانم سیه روز و پریشانم

Бомидӣ ки то бӯсами магари сами самандаш ро

بامیدی که تا بوسم مگر سم سمندش را

Бмидони муҳаббат ҳар тараф чун гӯии ғлтонм

بمیدان محبت هر طرف چون گوی غلطانم

Шудам хоки раҳи халқи ҷаҳонӣ балки бигузорад

شدم خاک ره خلق جهانی بلکه بگذارد

зи роҳи марҳамати по бар сари онсрўи хиромонам

ز راه مرحمت پا بر سر آنسرو خرامانم

Аҷаб роҳӣаст роҳи ишқ кандар таии он доим

عجب راهیست راه عشق کاندر طی آن دایم

Буд дили ҳамчуи ман ларзон ва ман чун дили ҳросонм

بود دل همچو من لرزان و من چون دل هراسانم

Ман аз худ кӣ тавонам кард аинраҳи таии магари ёвар

من از خود کی توانم کرد اینره طی مگر یاور

Шавад лутфи хдиўонсу ҷони шоҳи хуросонам

شود لطف خدیوانس و جان شاه خراسانم

Тўоноӣӣ ки гар хоҳад кунад аз гӯшаи чашмӣ

توانائی که گر خواهد کند از گوشهٔ چشمی

Бад-ӣни камтари зи мӯрии омири малики сулаймонам

بدین کمتر ز موری‌ آمر ملک سلیمانم

Хдиўои хоки даргоҳати сағирами ман ки шуд умрӣ

خدیوا خاک درگاهت صغیرم من که شد عمری

Туу обоءу абноءи туро аз ҷон сано хонам

تو و آباء‌و ابناء ترا از جان ثنا خوانم

Ним мағрур бар худ зини санохонӣ ки ин давлат

نیم مغرور بر خود زین ثناخوانی که این دولت

Ҳам аз лутф ту дорам венаи суханро нек медонам

هم از لطف تو دارم وین سخن را نیک میدانم

Вале чун нест эҳсони турои ҳаддӣу поёнӣ

ولی چون نیست احسان ترا حدی و پایانی

Ҳаме хоҳам ки ҳар дам тоза бинавозӣ зи эҳсонам

همی خواهم که هر دم تازه بنوازی ز احسانم