Чаҳ боки хор вуҷӯдам шуд ар фанои гулӣ

چه باک خار وجودم شد ار فنای گلی

Зиҳии шарофати хорӣ ки шуд фидои гулӣ

زهی شرافت خاری که شد فدای گلی

Ба шохсори ҷинон буд ошиёнаи ман

به شاخسار جنان بود آشیانهٔ من

Маро дар ин чаман оварад муддаои гулӣ

مرا در این چمن آورد مدعای گلی

Чаҳ ҷои нағма дар ин бӯстони пурхасу хор

چه جای نغمه در این بوستان پرخس و خار

Ман ин тарона ки дорам буд барои гулӣ

من این ترانه که دارم بود برای گلی

Аз аинчмн чу сабо дар гузар ки олӯда аст

از اینچمن چو صبا در گذر که آلوده است

Ҳазор сари занаши хор бо сафои гулӣ

هزار سر زنش خار با صفای گلی

Марои бҳмраҳи он глъзор ҳарки бидид

مرا بهمره آن گلعذار هرکه بدید

Биханда гуфт ки хорӣ буд ба пои гулӣ

بخنده گفت که خاری بود به پای گلی

Ҳавои боғи биҳишт аз ту зоҳдо ки бас аст

هوای باغ بهشت از تو زاهدا که بس است

зи бӯстони ду олами марои ҳавои гулӣ

ز بوستان دو عالم مرا هوای گلی

Сағирро ба фиғон булбулӣ бидид ва бигуфт

صغیر را به فغان بلبلی بدید و بگفت

Магар чу ман шудаӣ ҳам ту мубталои гулӣ

مگر چو من شدهٔی هم تو مبتلای گلی