Қофилаи ӣии бади барраии раҳсипор

قافله ئی بد برهی رهسپار

Шуд бкФи раҳзан чанде дучор

شد بکف رهزن چندی دچار

Иктн аз он қофилаи зи андоза беш

یکتن از آن قافله ز اندازه بیش

Гашти ҳаросону Фкору пареш

گشت هراسان و فکار و پریش

Гуфт буии дайгарӣ ӣнҳол чист

گفت بوی دیگری اینحال چیست

ё магарати амтъаҳ ва мол чист

یا مگرت‌ امتعه و مال چیست

Гуфт марои зар буд андари бабор

گفت مرا زر بود اندر ببار

Бо гуҳару лаъл ва дар шоҳвор

با گهر و لعل و در شاهوار

Гуфт гумон кун зи кафати роҳзан

گفت گمان کن ز کفت راهزن

Он бар бӯдааст ато кун бмн

آن بر بوده است عطا کن بمن

То магари онрои бсломт барам

تا مگر آنرا بسلامت برم

Бози бадастати з вафо биспурам

باز بدستت ز وفا بسپرم

Дод зи астари бкФи ваии Аннан

داد ز استر بکف وی عنان

ӯ бмло рафт сӯии раҳзанон

او بملا رفت سوی رهزنان

Банк задандаш ки чаҳ дории бабор

بانک زدندش که چه داری ببار

Гуфт зару лаълу гуҳари бишмор

گفت زر و لعل و گهر بیشمار

Боварашони номад аз он рости кеш

باورشان نامد از آن راست کیش

Аз чаҳ сабаб аз каҷии табъи хеш

از چه سبب از کجی طبع خویش

Даст накарданд ба сӯяши дароз

دست نکردند به سویش دراز

ӯ бшъФ мешуд ва мегуфт боз

او بشعف میشد و میگفت باز

Раҳмати ҳақи шомили он табъи рост

رحمت حق شامل آن طبع راست

Кин сухани рост аз онтбъ хост

کاین سخن راست از آنطبع خاست

« ростиовар ки шӯии растгор »

«راستی آور که شوی رستگار»

« ростӣ аз ту зафар аз кирдигор »

«راستی از تو ظفر از کردگار»

Ростӣ ар ҳам ту зафари хостӣ

راستی ار هم تو ظفر خواستی

Ҳамчуи сағири он талаб аз ростӣ

همچو صغیر آن طلب از راستی