Шунидам ки мардии саодати насиб
شنیدم که مردی سعادت نصیب
Ба шаҳрӣ даромад ваҳиду ғариб
به شهری درآمد وحید و غریب
Қазои бози давлати бади андари ҳаво
قضا باز دولت بد اندر هوا
Ки то худ намоянди султон ки ро
که تا خود نمایند سلطان که را
Ғарибонаи он мард дар фикр буд
غریبانه آن مرد در فکر بود
Ки ногуҳи басар бозашам ди фурӯд
که ناگه بسر بازشام د فرود
Нишонданд мардум ба тахти зараш
نشاندند مردم به تخت زرش
Ниҳоданд тоҷи шаҳӣ бар сараш
نهادند تاج شهی بر سرش
Аз ин вақъа ӯро таҳайюр фузуд
از این وقعه او را تحیر فزود
зи шахсеи суоли он ҳикоят намӯд
ز شخصی سئوال آن حکایت نمود
Бигуфто дар ин шаҳр эй шаҳриёр
بگفتا در این شهر ای شهریار
Чунинаст расм ва буд ин қарор
چنین است رسم و بود این قرار
Ки ҳар соли султони худро зи тахт
که هر سال سلطان خود را ز تخت
Фурӯд оваранд арча ҳамвору сахт
فرود آورند ارچه هموار و سخت
Ба ҷояш нишонанд шоҳӣ дигар
به جایش نشانند شاهی دگر
Бигиранд кишвари паноҳӣ дигар
بگیرند کشور پناهی دگر
Туро низ сол дигар ин чунин
تو را نیز سال دگر این چنین
Ба хорӣ давонанд аз ин сарзамин
به خواری دوانند از این سرزمین
Чу он шоҳ аз ин қисса огоҳ шуд
چو آن شاه از این قصه آگاه شد
Ҳамоно ба малики хирад шоҳ шуд
همانا به ملک خرد شاه شد
Дар онсоли фурсати ғанимати шимурд
در آنسال فرصت غنیمت شمرد
Ба як солаи коми дусади солаи барад
به یک ساله کام دوصد ساله برد
зи лаълу зи ёқӯт ва дару гуҳар
ز لعل و ز یاقوت و در و گهر
зи ганҷи фаровони зи симу зи зар
ز گنج فراوان ز سیم و ز زر
Фиристод дар шаҳри худ бе шумор
فرستاد در شهر خود بیشمار
Ки сол дигар ояд ӯро бакор
که سال دگر آید او را بکار
Чу шуд соли нави худ бшўқи тамом
چو شد سال نو خود بشوق تمام
Раҳо кард шоҳӣ бидӯни калом
رها کرد شاهی بدون کلام
Забони холӣ аз шикваи дилӣ бе мҳн
زبان خالی از شکوه دلی بیمحن
Ба шодӣ равон шуд ба сӯии ватан
به شادی روان شد به سوی وطن
Таваҳҳум эй бародар бикун фикри хеш
توهم ای برادر بکن فکر خویش
Ки ӣнҷо наМонӣ зи як умр беш
که اینجا نمانی ز یک عمر بیش
Ватани ҷои дигар буд эй аҷиб
وطن جای دیگر بود ای عجیب
Ту ӣнҷои ғарибии ғарибии ғариб
تو اینجا غریبی غریبی غریب
Ду рӯзӣ ки шоҳӣ ба иқлӣми тан
دو روزی که شاهی به اقلیم تن
Фирист аз амали гавҳарӣ дар ватан
فرست از عمل گوهری در وطن