Ду лафз бе ҷои маъмӯли халқ дар ҳар ҷост

دو لفظ بی‌جا معمول خلق در هر جاست

Аз ондўи лафзи яке худ манасту дигари мост

از آندو لفظ یکی خود من است و دیگر ماست

Аз ин ду лафзи тиҳии олимӣ параст аҷаб

از این دو لفظ تهی عالمی پر است عجب

Чу саҳв ё чу ғалат ё чаҳ хабт ё чаҳ хатост

چو سهو یا چو غلط یا چه خبط یا چه خطاست

Надонам ин ман ва мобоқӣ астаст рӯй чаҳ асл

ندانم این من و ماباقی است است روی چه اصل

Банно ки пай наниҳоданд сақф рӯй куҷост

بنا که پی ننهادند سقف روی کجاست

Бар ин ду асли биханд ва ба фаръи он гетӣ

بر این دو اصل بخند و به فرع آن گیتی

Ки аслу фаръи равон аз адам басӯи фаност

که اصل و فرع روان از عدم بسوی فناست

Яке ба хеш бинозад ки хонаи хонаи ман

یکی به خویش بنازد که خانه خانهٔ من

Басӣ нарафта на ӯ боқӣ ва на хонаи бпост

بسی نرفته نه او باقی و نه خانه بپاست

Яке ба тахти биболад чу неки дрнгрӣ

یکی به تخت ببالد چو نیک درنگری

На ӯ на тахт ва на тоҷ ва на мамлакат барҷост

نه او نه تخت و نه تاج و نه مملکت برجاست

Ғараз аз ин ман ва мо ҷони ман забони даракаш

غرض از این من و ما جان من زبان درکش

Ки даъвии ман ва мо аз забон нафас дағост

که دعوی من و ما از زبان نفس دغاست

Бибин вихомати имрӯзу ҷанги олами сӯз

ببین وخامت‌ امروز و جنگ عالم سوز

Ки оташи ман ва мо барқи хирмани дунёст

که آتش من و ما برق خرمن دنیاست

Диҳад фиреби башарро касе ба озодӣ

دهد فریب بشر را کسی به آزادی

Ки дар асорат ӯ насли одам ва ҳаввост

که در اسارت او نسل آدم و حواست

Ба олимӣ кунад аз ҳилаи даъвии падарӣ

به عالمی کند از حیله دعوی پدری

Касе ки бо ҳамаи афроди хасми модрзост

کسی که با همه افراد خصم مادرزاست

Ба майли як ду зиёнкори халқро шабу рӯз

به میل یک دو زیانکار خلق را شب و روز

Фарози сари аҷал ногаҳон ҳавопаймост

فراز سر اجل ناگهان هواپیماست

Кунанд фахр ки оташ ба хонимони касон

کنند فخر که آتش به خانمان کسان

Задему дидеми онҷо чаҳ шуъла ҳо бархест

زدیم و دیدیم آنجا چه شعله‌ها برخاست

Ба ҳркҷонигарӣ ҷангу фитнау ошӯб

به هرکجا نگری جنگ و فتنه و آشوب

Баҳри тараф ки диҳии гӯши заҷҷа ва ғавғост

بهر طرف که دهی گوش ضجه و غوغاست

Зиҳӣ ба навъи парастии башари зи зулми башар

زهی به نوع پرستی بشر ز ظلم بشر

Хӯроки моҳии дарё ва ваҳшӣ саҳрост

خوراک ماهی دریا و وحشی صحراست

Зиҳии бурузи шуҷоат ки ҳамлаи вргштнд

زهی بروز شجاعت که حمله ورگشتند

Бмлк бетараф ва бедифо аз чапу рост

بملک بی‌طرف و بی‌دفاع از چپ و راست

Фақири ҷўркши харҷи хонадон ғанӣ аст

فقیر جورکش خرج خاندان غنی است

Заъифи дастхуши зулм соҳибон қувост

ضعیف دستخوش ظلم صاحبان قواست

Бад-ӣни равияи зишт эй башари бҷони худат

بدین رویهٔ زشت ای بشر بجان خودت

Сари ту дар хури ташрифи тоҷи крмност

سر تو در خور تشریف تاج کرمناست

Чаҳ дастҳо ба ситам бар Фроштаҳаст вале

چه دست‌ها به ستم بر فراشته است ولی

Фарози дасти ҳамаи даст интиқом худост

فراز دست همه دست انتقام خداست

Агарчӣ абри сиёҳии гирифта рӯй ҷаҳон

اگرچه ابر سیاهی گرفته روی جهان

Вале зрхнаҳи ин абри ҷилва гар Байзост

ولی زرخنهٔ این ابر جلوه‌گر بیضاست

Гузаштааст зи ҳиҷрати ҳазор ва сесад ва шаст

گذشته است ز هجرت هزار و سیصد و شصت

Қазияи ин будам рӯз то чисон фардост

قضیه این بود‌ام روز تا چسان فرداست

Сағири қисса раҳо кун бқўли насриддин

صغیر قصه رها کن بقول نصرالدین

Низои халқ барои лиҳофи куҳнаи мост

نزاع خلق برای لحاف کهنه ماست