Моҳ раҷаб афрӯхт рухи ин алрҷбиўн

ماه رجب افروخت رخ این الرجبیون

Нак бахт худо дода ва нак толеъи маймун

نک بخت خدا داده و نک طالع میمون

эй соқӣ гулчеҳра биовар май гулгун

ای ساقی گلچهره بیاور می‌گلگون

Гар лашгари даии бастаи раҳи гулшану ҳомӯн

گر لشگر دی بسته ره گلشن و هامون

Афрӯхтаи оташ ба ҷаҳони даии зи дами сард

افروخته آتش به جهان دی ز دم سرد

Глкшти пар аз барф буд дар ивази вирд

گلکشت پر از برف بود در عوض ورد

Шарҳаш натавон дод ки сармо чаҳ бмо кард

شرحش نتوان داد که سرما چه بما کرد

Ёрб ки расад ид ва раҳад дили зи ғаму дард

یارب که رسد عید و رهد دل ز غم و درد

эй рӯй ту бкшстаҳи зи хури гармии бозор

ای روی تو بکشسته ز خور گرمی بازار

Афсурдаи дил аз сардии даии оташ май ор

افسرده دل از سردی دی آتش می‌آر

Гар наргис Шаҳло набӯд нест бидон кор

گر نرگس شهلا نبود نیست بدان کار

Моро баназари наргиси чашми ту бас эй ёр

ما را بنظر نرگس چشم تو بس ای یار

Белолау гули боғгар аз бод хазонаст

بی لاله و گل باغ گر از باد خزانست

Ғам нест ки рӯй тавба аз боғи ҷнонст

غم نیست که روی توبه از باغ جنانست

Гар сару лаб ҷӯй набошад чаҳ зиёнаст

گر سر و لب جوی نباشد چه زیانست

Ҷӯи чашми ману қомати ту сарв равонаст

جو چشم من و قامت تو سرو روانست

эй пои дили андари хами зулфат ба слосл

ای پای دل اندر خم زلفت به سلاسل

Дар сиФу штои дил ба гул рӯй ту моил

در صیف و شتا دل به گل روی تو مایل

Гирам ки баҳор ояду гули срзнд аз гул

گیرم که بهار آید و گل سرزند از گل

Бо бӯдани гесуу изори ту куҷои дил

با بودن گیسو و عذار تو کجا دل

Бории маи ман гарчи буд фасли зимистон

باری مه من گرچه بود فصل زمستان

Аз мақдами ин моҳ ҷаҳон гашта гулистон

از مقدم این ماه جهان گشته گلستان

Ҳайфаст равад бе задани бодаи зи дасти он

حیفست رود بی‌زدن باده ز دست آن

Моҳӣаст ки дар он чу дил бода прессатон

ماهیست که در آن چو دل باده پرستان

Дар каъбаи ма рӯй алии ҷилва гар омад

در کعبه مه روی علی جلوه‌گر آمد

Асрори илоҳии ҳама аз парда даромад

اسرار الهی همه از پرده درآمد

Бар арш аз ин рутбаи замин муфтахар омад

بر عرش از این رتبه زمین مفتخر آمد

Ҳақи гашти падедор чу ӯ дар назар омад

حق گشت پدیدار چو او در نظر آمد

Он омири кул буд дар ин моҳи зуҳӯраш

آن آمر کل بود در این ماه ظهورش

Костодаҳи қазо дар паии хизмат ба ҳузураш

کاستاده قضا در پی خدمت به حضورش

намехонд кулем аз паии дидор ба тавраш

می‌‌خواند کلیم از پی دیدار به طورش

Он моҳ дар ин моҳ дурахшид ки нураш

آن ماه در این ماه درخشید که نورش

Дар парда бар афрод русул кард ҳимоят

در پرده بر افراد رسل کرد حمایت

То онкӣ расед амри набувват ба ниҳоят

تا آنکه رسید امر نبوت به نهایت

Онгоҳ худ афрӯхт рух аз баҳри ҳидоят

آنگاه خود افروخت رخ از بهر هدایت

ӯ буд ба таҳқиқу з ҳақ дошт вилоят

او بود به تحقیق و ز حق داشت ولایت

Он шоҳ ки тарвиҷ аз ӯ ёфта ойин

آن شاه که ترویج از او یافته آئین

Бе теғи каҷаш рост нагаштӣ илми дайн

بی‌تیغ کجش راست نگشتی علم دین

Аз вай на аҷаби баъди набии он ҳамаи тамкин

از وی نه عجب بعد نبی آن همه تمکین

ӯро чаҳ зиёни варзад агар хасми бадви кин

او را چه زیان ورزد اگر خصم بدو کین

Хуррами дили онон ки ба умеди висолаш

خرم دل آنان که به امید وصالش

Умрӣ гузаронанд саросар ба хаёлаш

عمری گذرانند سراسر به خیالش

То дида гушойанд ба хуршеди ҷамолаш

تا دیده گشایند به خورشید جمالش

Пайдост ба ҳарҷо рухи хуршеди мисолаш

پیداست به هرجا رخ خورشید مثالش

эй оинаи воҷиб вае довари имкон

ای آینهٔ واجب و ای داور امکان

эй қоиди ҷину малик эй маънии инсон

ای قائد جن و ملک ای معنی انسان

Васфи ту куҷои ҳад сағираст ки яздон

وصف تو کجا حد صغیر است که یزدان

Авсофи вуҷӯди ту баён карда ба қуръон

اوصاف وجود تو بیان کرده به قرآن

Онсон ки зи тавсифи ту ман оҷизами аишоаҳ

آنسان که ز توصیف تو من عاجزم ایشاه

Ҳам нест ба тавсифи слили ту марои роҳ

هم نیست به توصیف سلیل تو مرا راه

Он фонии фии аллоҳ ва ҳамон боқии биллоҳ

آن فانی فی‌الله و همان باقی بالله

Собири алии оншаҳ ки з ҳиммат зада харгоҳ

صابر علی آنشه که ز همت زده خرگاه

Ҳоле буд ӯ пешрави қофилаи фақр

حالی بود او پیشرو قافله فقر

Бераҳбаряш тай нашавад марҳалаи фақр

بی‌رهبریش طی نشود مرحله فقر

Дил аз дил ӯ май шунӯди масаълаи фақр

دل از دل او می‌شنود مسئله فقر

Ёрб ба алии сарвару сари силсилаи фақр

یارب به علی سرور و سر سلسله فقر