На тобеъ дайрем ва на қоили бкнштим

نه تابع دیریم و نه قائل بکنشتیم

На солики роҳи ҳарам пок сириштем

نه سالک راه حرم پاک سرشتیم

Мо дӯзахёни байн ки талабкор биҳиштем

ما دوزخیان بین که طلبکار بهشتیم

Хурмо натавон хӯрд аз ин хор ки киштем

خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم

Дебо натавон бофт аз ин пашм ки раштем

دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم

Афсӯс ки мо номаи исёни ндридим

افسوس که ما نامه عصیان ندریدیم

Бар тани биҷуз аз ҷомаи ҳасрати нбридим

بر تن بجز از جامه حسرت نبریدیم

Бо гӯши амали ҳукми худоро нашунидем

با گوش عمل حکم خدا را نشنیدیم

Бар лавҳи маосии хат узрӣ накашидем

بر لوح معاصی خط عذری نکشیدیم

Паҳлавии кабоири ҳснотии ннўштим

پهلوی کبائر حسناتی ننوشتیم

Моро бҳўои нафаси ҳамеи хираи намояд

ما را بهوا نفس همی خیره نماید

Ҳай кам кунад аз умру бъсёни бФзоид

هی کم کند از عمر و بعصیان بفزاید

эй бас дар афсӯс ки бар мо бигушоед

ای بس در افسوس که بر ما بگشاید

Мо кушта нафасему баси оўх ки барояд

ما کشته نفسیم و بس آوخ که برآید

Аз мо бқёмт ки чаро нафаси нкштим

از ما بقیامت که چرا نفس نکشتیم

Ин золи ҷаҳон хатамоне нанавишта аст

این زال جهان خط امانی ننوشته است

Шавҳар нагирифтааст ки ноком накушта аст

شوهر نگرفته است که ناکام نکشته است

Баси хираи дили мо ки аз он дар нагузашта аст

بس خیره‌دل ما که از آن در نگذشته است

Дунё ки дар он марди худо гул насиришта аст

دنیا که در آن مرد خدا گل نسرشته است

Номард ки моӣим чаро дили бсрштим

نامرد که مائیم چرا دل بسرشتیم

Хуррами дили мурғони гулистони саодат

خرم دل مرغان گلستان سعادت

К-эйашон чу магас дар талаби шаҳди ибодат

کایشان چو مگس در طلب شهد عبادت

Мо ҳамчуи ҷаъл дар паии саргини шақоват

ما همچو جعل در پی سرگین شقاوت

Эшон чу малах дар пас зонуии риёзат

ایشان چو ملخ در پس زانوی ریاضت

Маъмури миёни бастаи давон бар дар ва даштем

مامور میان بسته دوان بر در و دشتیم

Ҳар рӯз бишуд шому сабоҳ дигар омад

هر روز بشد شام و صباح دگر آمد

Моро ҳамаи дами нақш дигар дар назар омад

ما را همه دم نقش دگر در نظر آمد

Афсӯс ки дар хоби гарони умри саромад

افسوس که در خواب گران عمر سرآمد

Перӣу ҷавонӣ чу шабу рӯзи баромад

پیری و جوانی چو شب و روز برآمد

Мо шаб шуд ва рӯз омад ва бедор нагаштем

ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم

Ибрат нагирифтем зи ҳамсоя ки бигузашт

عبرت نگرفتیم ز همسایه که بگذشت

Вази хоҷаи фалон бо ҳамаи пероя ки бигузашт

وز خواجه فلان با همه پیرایه که بگذشت

Вази сокини он кохи фалаки поя ки бигузашт

وز ساکن آن کاخ فلک پایه که بگذشت

Афсун бар ин умри гиронмоя ки бигузашт

افسون بر این عمر گرانمایه که بگذشت

Мо аз сари тақсиру хато дар нагузаштем

ما از سر تقصیر و خطا در نگذشتیم

Аз ҷўъ ба зории фуқарои мо нъм андӯз

از جوع به زاری فقرا ما نعم اندوز

Эшон ба фанои туам ва мо сархушу фирӯз

ایشان به فنا توام و ما سرخوش و فیروز

Сӯзем дил аммо ба касе ношудаи дилсӯз

سوزیم دل اما به کسی ناشده دلسوز

Моро аҷаб ар пушту паноҳӣ буд онрўз

ما را عجب ار پشت و پناهی بود آنروز

Комрўз касеро на паноҳем ва на пуштем

کامروز کسی را نه پناهیم و نه پشتیم

Аз бори гунаҳи хам чу камони омадаи қомат

از بار گنه خم چو کمان آمده قامت

Гаштем дариғо ҳадафи тири маломат

گشتیم دریغا هدف تیر ملامت

Оҳ ар ба шафоат накунад хоҷаи иқомат

آه ار به شفاعت نکند خواجه اقامت

Гар хоҷа шафоат накунад рӯзи қиёмат

گر خواجه شفاعت نکند روز قیامت

Шояд ки з машшота наранҷем ки зиштем

شاید که ز مشاطه نرنجیم که زشتیم

Умед сағираст ба аъмоли бузургон

امید صغیر است به اعمال بزرگان

Конҷо ки буд хирмани афъоли бузургон

کانجا که بود خرمن افعال بزرگان

Чун мӯри баради резиши ғарболи бузургон

چون مور برد ریزش غربال بزرگان

Саъдии магар аз хирмани иқболи бузургон

سعدی مگر از خرمن اقبال بزرگان

Як хӯша бубахшанд ки мо тухми нкштим

یک خوشه ببخشند که ما تخم نکشتیم