Магари зноз бар афшондаи длстони кокул

مگر زناز بر افشانده دلستان کاکل

Ки олимӣаст муаттари збўии он кокул

که عالمی است معطر زبوی آن کاکل

Ба зулфи вкокл ӯ баста зон дилу ҷонам

به زلف وکاکل او بسته زان دل و جانم

Ки буи дил диҳадаш зулфу атри ҷони кокул

که بوی دل دهدش زلف و عطر جان کاکل

Басони беди мўлаҳи фарози лолау гул

بسان بید موله فراز لاله و گل

Ба гулистон Рахш гашта соябони кокул

به گلستان رخش گشته سایبان کاکل

Аён шавад знқоби саҳоби гўӣии меҳр

عیان شود زنقاب سحاب گوئی مهر

Чу дар калла кунад аз рӯй худ ниҳони кокул

چو در کله کند از روی خود نهان کاکل

Чаҳ ҳоҷаташ ба ҳариру қсб ки бар сарв бар

چه حاجتش به حریر و قصب که بر سرو بر

Паранд пӯшиши он зулфу парниёни кокул

پرند پوشش آن زلف و پرنیان کاکل

Ҳавои чоҳи занхдон ӯ гирифт дилам

هوای چاه زنخدان او گرفت دلم

Зсодгӣ ва ба ӯ дод ресмони кокул

زسادگی و به او داد ریسمان کاکل

Парид гирди сараши мурғи дили басии ҳайрон

پرید گرد سرش مرغ دل بسی حیران

Гузид оқибат аз баҳри ошёни кокул

گزید عاقبت از بهر آشیان کاکل

Ба фарқи кокул ӯ ҳар ки дид гуфт аён

به فرق کاکل او هر که دید گفت عیان

Ки шуд ба фарқи маи чордаҳи аёни кокул

که شد به فرق مه چارده عیان کاکل

Дар ин чамани хирадаши сарв бӯстон хондӣ

در این چمن خردش سرو بوستان خواندی

Ба фарқ доштӣ ар сарви бӯстони кокул

به فرق داشتی ار سرو بوستان کاکل

Хати ҷавон ба Рахш хонд кокулашро пер

خط جوان به رخش خواند کاکلش را پیر

Ба печ ва тоб фитодаш ба фарқ зон кокул

به پیچ و تاب فتادش به فرق زان کاکل

Ба печу тобам чун мӯӣ ӯ ки рӯйиш ро

به پیچ و تابم چون موی او که رویش را

Гирифтаи танг ба бар зулф ва дар миёни кокул

گرفته تنگ به بر زلف و در میان کاکل

Ҳадис зулфаш нагуфт шона аз ғайрат

حدیث زلفش نگفت شانه از غیرت

Ниҳоди ногҳши ангушт бар даҳони кокул

نهاد ناگهش انگشت بر دهان کاکل

Сипеҳри ҷӯади Муҳамади ҳусайни хон ки сазад

سپهر جود محمد حسین خان که سزد

Ба дасташи аблақи чархи сбкънони кокул

به دستش ابلق چرخ سبکعنان کاکل

Абири резад аз кокулаши магар суда аст

عبیر ریزد از کاکلش مگر سوده است

Ба хоки пои саманди хдоигони кокул

به خاک پای سمند خدایگان کاکل

Диловарӣ ки ба фарқаши ҳаме бар ифшоанд

دلاوری که به فرقش همی بر افشاند

Ливои фатҳ ба ҳар разми чатри сони кокул

لوای فتح به هر رزم چتر سان کاکل

Сари киром ки бар фироқ ӯ ҳаме нозад

سر کرام که بر فراق او همی نازد

Кулоҳи маҷд чу бар фарқи дилбарони кокул

کلاه مجد چو بر فرق دلبران کاکل

Аё рафеъи ҷанобӣ ки осмон сояд

ایا رفیع جنابی که آسمان ساید

Чу бандагони шабу рӯзат бар остони кокул

چو بندگان شب و روزت بر آستان کاکل

Ту то ба фарқи замини пои ниҳоди ҳ эй зебад

تو تا به فرق زمین پا نهاد ه ای زیبد

Ки аз тафохур сар сояд бар остони кокул

که از تفاخر سر ساید بر آستان کاکل

Зимни тарбиятати равед аз замини сунбул

زیمن تربیتت روید از زمین سنبل

Агар фишонд деҳқон ба хокдони кокул

اگر فشاند دهقان به خاکدان کاکل

Хдоигоно чу ман ба танз ёрӣ гуфт

خدایگانا چو من به طنز یاری گفت

Қасидаи ӣисти фалонро радифи он кокул

قصیده ئیست فلان را ردیف آن کاکل

Қасидаи нғзўи мрдФи басии тавон гуфтан

قصیده نغزو مردف بسی توان گفتن

Радифи карданаш аммо нмитўони кокул

ردیف کردنش اما نمیتوان کاکل

Ман ин қасида ба мадҳ ту гуфтам ва кардам

من این قصیده به مدح تو گفتم و کردم

Радифи онҳама аз баҳри имтиҳони кокул

ردیف آنهمه از بهر امتحان کاکل

Збс ба нохун фикрат задам ба кокули чанг

زبس به ناخن فکرت زدم به کاکل چنگ

Чу тори чанг здстм кунад фиғони кокул

چو تار چنگ زدستم کند فغان کاکل

Ҳамеша то ки ба базмаст анбари афшони зулф

همیشه تا که به بزم است عنبر افشان زلف

Мудом то ки ба размаст хўнчкони кокул

مدام تا که به رزم است خونچکان کاکل

Велятро буд аз ғолия чу сунбули зулф

ولیت را بود از غالیه چو سنبل زلف

Адуатро буд аз хӯн чу арғавони кокул

عدوت را بود از خون چو ارغوان کاکل

Ду навгуланд ки равшан ситораанд ва буд

دو نوگلند که روشن ستاره اند و بود

Ҳамеша поки згрди малолашони кокул

همیشه پاک زگرد ملالشان کاکل

Яке рибоед аз тораки самои иклил

یکی رباید از تارک سما اکلیل

Яке кушояд аз фарқи Фрқдони кокул

یکی گشاید از فرق فرقدان کاکل