Субҳ бинмуд рух аз чоҳи уфуқ чун бежан

صبح بنمود رخ از چاه افق چون بیژن

Дида ӣ рустами гардуни з Рахш шуд равшан

دیده ی رستم گردون ز رخش شد روشن

Хусрави рӯм ба сари мғФри рӯмӣ чу ниҳод

خسرو روم به سر مغفر رومی چو نهاد

Чок зад шоҳи ҳабаши ҷавшани симин бар тан

چاک زد شاه حبش جوشن سیمین بر تن

Рӯз афрӯхт яке найза ӣ симинаи синон

روز افروخت یکی نیزه ی سیمینه سنان

Чархи афрошти яке хайма ӣ зарринаи расан

چرخ افراشت یکی خیمه ی زرینه رسن

Шуд аёни мавкиби султони хур аз баҳри нисор

شد عیان موکب سلطان خور از بهر نثار

Гашти ганҷури фалакро тиҳӣ аз зари махзан

گشت گنجور فلک را تهی از زر مخزن

ё ту гўӣӣ ки дрри рехт аз ин нилии абр

یا تو گوئی که درر ریخت از این نیلی ابر

ё ту гўӣӣ ки гуҳари бехати азин прўизн

یا تو گوئی که گهر بیخت ازین پرویزن

Дод аз маҳфили ҷами базми ҷаҳони ёд аз онк

داد از محفل جم بزم جهان یاد از آنک

Ҷоми ҷамшед бурун омад аз ин нилии ?дан

جام جمشید برون آمد از این نیلی دن

ё сулаймон фалак кардатгар бора ба даст

یا سلیمان فلک کردت گر باره به دست

Хотамиро ки здстши брбўди аҳрӣман

خاتمی را که زدستش بربود اهریمن

Он асари бод саҳар кард ба гулҳои нуҷум

آن اثر باد سحر کرد به گل های نجوم

Боз то субҳ кунад базми ҷаҳонро равшан

باز تا صبح کند بزم جهان را روشن

Боз то субҳ диҳад базми ҷаҳонро зинат

باز تا صبح دهد بزم جهان را زینت

Ки ба ҳангоми хазони боди хазон дар гулшан

که به هنگام خزان باد خزان در گلشن

Лаълу кони бода бар оварад зи миноеи хам

لعل و کان باده بر آورد ز مینایی خم

Бастади ин шамъ ва бар афрӯхт ба фирӯзаи лаган

بستد این شمع و بر افروخت به فیروزه لگن

Ҳар касе чиди бисоти тарабу маҳфили айш

هر کسی چید بساط طرب و محفل عیش

Ҳар касе шуд ба тамошои гулу гашти чаман

هر کسی شد به تماشای گل و گشت چمن

Гашт дар боғи мақоми ҳама чаҳ шайх ва чаҳ шоб

گشت در باغ مقام همه چه شیخ و چه شاب

Шуд ба гулзори макони ҳама чаҳ мард ва чаҳ зан

شد به گلزار مکان همه چه مرد و چه زن

Ошиқӣ на ки на ёрӣ будаш дар паҳлу

عاشقی نه که نه یاری بودش در پهلو

Шоҳидӣ на ки на дастӣ будаш дар гардан

شاهدی نه که نه دستی بودش در گردن

Лаъли гаван ҷом кашид ин ба сурӯди барбат

لعل گون جام کشید این به سرود بربط

Арғавонии қадаҳ ин зад ба навой арғн

ارغوانی قدح این زد به نوای ارغن

Як тарафи моҳрухии дасти занони рақси кунон

یک طرف ماهرخی دست زنان رقص کنان

Як тарафи Зуҳраи вшии нағмаи сарои дастони зан

یک طرف زهره وشی نغمه سرا دستان زن

Пеш аз ин замзама ӣ фохта чун навҳа ӣ зоғ

پیش از این زمزمه ی فاخته چون نوحه ی زاغ

Бар он ҷилва ӣ товус чу рафтори заған

بر آن جلوه ی طاووس چو رفتار زغن

Ман ба кунҷӣ ба фиғон аз ситами чарх ки ӯ

من به کنجی به فغان از ستم چرخ که او

Чанд бо ман ситамаши пеша буд кинаши фан

چند با من ستمش پیشه بود کینش فن

Дидаам зи ашки паёпай ба замин қатра фишон

دیده ام ز اشک پیاپی به زمین قطره فشان

Синаам зи оҳи дамодам ба фалак шуъла фикан

سینه ام ز آه دمادم به فلک شعله فکن

Гоҳи сӯзони танам аз касрати олому ғмўм

گاه سوزان تنم از کثرت آلام و غموم

Гоҳи нолони дилам аз фарти балоёу мҳн

گاه نالان دلم از فرط بلایا و محن

Гоҳ дар ин ғами ҷонсӯз ки то чанд кунад

گاه در این غم جانسوز که تا چند کند

Оташи фурқати аҳбоб ба ҷону дили ман

آتش فرقت احباب به جان و دل من

Ончӣ ҳаргиз накунад оташи сӯзон ба гиёҳ

آنچه هرگز نکند آتش سوزان به گیاه

Ончӣ ҳаргиз накунад барқ ӣмон бо хирман

آنچه هرگز نکند برق یمان با خرمن

Гоҳ дил кард таманнои сарварӣ ки маро

گاه دل کرد تمنای سروری که مرا

Балки ҷонӣ ба тан афзоеду рӯҳӣ ба бадан

بلکه جانی به تن افزاید و روحی به بدن

Гоҳи андеша ба умеди нишотӣ ки аз он

گاه اندیشه به امید نشاطی که از آن

Икзмони ҷони ҳазинро барраанд зи ҳузн

یکزمان جان حزین را برهاند ز حزن

Ногаҳони сӯии ман аз хитта ӣ ҷонпарвар резад

ناگهان سوی من از خطه ی جان پرور ریزد

Қосидӣ омад чун боди сабо аз гулшан

قاصدی آمد چون باد صبا از گلشن

Қосидӣ дидан он ҳуши рабояндаи зи сар

قاصدی دیدن آن هوش رباینده ز سر

Қосидии талъати он рӯҳи физоянда ба тан

قاصدی طلعت آن روح فزاینده به تن

Ҷайбаш аз номаи з бас гашта муаттари гўӣӣ

جیبش از نامه ز بس گشته معطر گوئی

Ки насимӣаст гузар карда ба саҳрои хутан

که نسیمی است گذر کرده به صحرای ختن

Нома Эй дод ки шуд хотири зорами хуррам

نامه ای داد که شد خاطر زارم خرم

Нома Эй дод ки шуд дида ӣ торами равшан

نامه ای داد که شد دیده ی تارم روشن

Нома на ақди гуҳари рехта бар сафҳа ӣ сим

نامه نه عقد گهر ریخته بر صفحه ی سیم

Нома на анбартар бихтаҳ бар барги саман

نامه نه عنبرتر بیخته بر برگ سمن

Дида ам дид аз он номаи зёӣӣ ки надид

دیده ام دید از آن نامه ضیائی که ندید

Дида ӣ сокини байти алҳзн аз пероҳан

دیده ی ساکن بیت الحزن از پیراهن

Ҳам ба ғайрати хати мишкӣни нигориши зи хутут

هم به غیرت خط مشکین نگارش ز خطوط

Ҳам ба хиҷлати шикани турра ӣ ёраши зи шикан

هم به خجلت شکن طره ی یارش ز شکن

Ҳамаи ҳарфаш ба назари нофае аз машки хто

همه حرفش به نظر نافه ای از مشک ختا

Ҳамаи сатраш ба мисли риштае аз дар адан

همه سطرش به مثل رشته ای از در عدن

Сафҳааш ҳиҷлау алфози латифаш ҳар як

صفحه اش حجله و الفاظ لطیفش هر یک

Нави арӯсӣ ба маъонии дақиқу равшан

نو عروسی به معانی دقیق و روشن

Хат ӯ чун хати хубону нигоранда ӣ он

خط او چون خط خوبان و نگارنده ی آن

Фахри арбоби зкои муфаххари асҳоби Фтн

فخر ارباب ذکا مفخر اصحاب فطن

Мирзои мутаъолии насаби Аҳмад ки буд

میرزای متعالی نسب احمد که بود

Сари аҳрори замони сарвари ашрофи зи ман

سر احرار زمان سرور اشراف ز من

Онкӣ бошад каф ӯ дар сахоро дарё

آنکه باشد کف او در سخا را دریا

Онкӣ омад дил ӯ баҳри аторо махзан

آنکه آمد دل او بحر عطا را مخزن

Онкии ҳангоми схт кӯҳ шавад аз бимаш

آنکه هنگام سخط کوه شود از بیمش

Ончунон нарм ки дар панҷа ӣ Довӯди оҳан

آنچنان نرم که در پنجه ی داوود آهن

Бо замираши набарди меҳри мунири исми зё

با ضمیرش نبرد مهر منیر اسم ضیا

Бо каломаш накунад дар смини ёди саман

با کلامش نکند در ثمین یاد ثمن

Ҳам баёни хирад аз зикри мдиҳши оҷиз

هم بیان خرد از ذکر مدیحش عاجز

Ҳам забони қалам аз шарҳ беонаш алкн

هم زبان قلم از شرح بیانش الکن

Чу шавад партави райш ба сҳо шаъшааи бахш

چو شود پرتو رایش به سها شعشعه بخش

Чу шавад абри атояш ба дмн соя фикан

چو شود ابر عطایش به دمن سایه فکن

Партав меҳр шавад мунфаил аз наврасҳо

پرتو مهر شود منفعل از نورسها

Хизрат рубъ кунад шарми зи хзрои дмн

خضرت ربع کند شرم ز خضرای دمن

Баси гуҳари зои тарози баҳр буд дар Нитсаон

بس گهر زای تراز بحر بود در نیسان

Баси дрри бортар аз абр буд дар баҳман

بس درر بارتر از ابر بود در بهمن

Табъ ӯ гоҳи саховати каф ӯ гоҳи карам

طبع او گاه سخاوت کف او گاه کرم

Калак ӯ гоҳи нигориши лаб ӯ гоҳи сухан

کلک او گاه نگارش لب او گاه سخن

Гар ғарази базли кафи баҳр назираш набӯд

گر غرض بذل کف بحر نظیرش نبود

Каш ба ҳангоми сахо баҳр нишоед гуфтан

کش به هنگام سخا بحر نشاید گفتن

Парвариши лаъли бадахш ар чаҳ пазирад ба бадахш

پرورش لعل بدخش ار چه پذیرد به بدخش

Тарбият дар адан арча гузинад ба адан

تربیت در عدن ارچه گزیند به عدن

эй гушӯда ба чамани лола ба бустони сӯсан

ای گشوده به چمن لاله به بستان سوسن

Ба дуои ту забон ва ба санои ту даҳан

به دعای تو زبان و به ثنای تو دهن

эй фалаки қадари фалаки мартабае каз маи нав

ای فلک قدر فلک مرتبه ای کز مه نو

Тавқи фармони туро карда фалак дар гардан

طوق فرمان تو را کرده فلک در گردن

эй ки ҷоҳи ту арӯсӣаст каз оростагӣ

ای که جاه تو عروسی است کز آراستگی

Дар хури зевар гӯшаш набӯд ақди пурН

در خور زیور گوشش نبود عقد پرن

Ба хдоӣӣ ки ниҳоли қад хубон шуд аз ӯ

به خدائی که نهال قد خوبان شد از او

Самаровар ба туранҷи зи наху себи зқн

ثمر آور به ترنج ز نخ و سیب ذقن

Ба таровати даҳ рухсори накӯёни ҷавон

به طراوت ده رخسار نکویان جوان

Ба зёбхши дили хаста ӣ перони куҳан

به ضیابخش دل خسته ی پیران کهن

Ба ғубори қадаму хок дарат комдаҳ анд

به غبار قدم و خاک درت کآمده اند

Тўтёӣӣ ки аз он чашм хирад шуд равшан

توتیائی که از آن چشم خرد شد روشن

Ки ҷудо то шудаам аз сари кӯии ту буд

که جدا تا شده ام از سر کوی تو بود

Соҳати гулшани даҳрам ба назар чун гулхан

ساحت گلشن دهرم به نظر چون گلخن

Ашк ман гашта гуҳарбортар аз абри мтир

اشک من گشته گهربار تر از ابر مطیر

Оҳ ман гашта шарари бортар аз барқи Яман

آه من گشته شرر بار تر از برق یمن

Ашки сурхам ба рухи зарди бдонсони пайдо

اشک سرخم به رخ زرد بدآنسان پیدا

Ки ҳамеи рӯят аз барги зририи риўн

که همی رویت از برگ زریری ریون

Ҳар каси ореи з ту шуд даври мудомаши дилу ҷон

هر کس آری ز تو شد دور مدامش دل و جان

Тири ғами рости ҳадафи теғи балои рости мҷн

تیر غم راست هدف تیغ بلا راست مجن

Ва он ки омад ба паноҳат буд эмин ки буд

و آن که آمد به پناهت بود ایمن که بود

Кулба ӣ водии эмини зи ҳаводиси эмин

کلبه ی وادی ایمن ز حوادث ایمن

Ҳар ки рӯзӣ ба диёри ту намояди манзил

هر که روزی به دیار تو نماید منزل

Ҳар ки чанде ба ҷаноб ту гузинад маскан

هر که چندی به جناب تو گزیند مسکن

Нест хўшдл , шавадаш гарчи ба ҷинати маъво

نیست خوشدل، شودش گرچه به جنت ماوا

Нест хуррам , шавадаш гарчи ба фирдавси ватан

نیست خرم، شودش گرچه به فردوس وطن

Ба ки кӯшам ба дуои ту ки ттўили калом

به که کوشم به دعای تو که تطویل کلام

Набӯд дар бар арбоби хиради мстҳсн

نبود در بر ارباب خرد مستحسن

То ки баҳри амну биҷодаҳи зи таъсии нуҷум

تا که بهر امن و بیجاده ز تاثیر نجوم

Парвариш дода ба гули тарбияти андари маъдан

پرورش داده به گل تربیت اندر معدن

Ашки аъдои ту аз бими ту чун биҷодаҳ

اشک اعدای تو از بیم تو چون بیجاده

Рӯй аҳбоби ту аз лутфи ту баҳри амн

روی احباب تو از لطف تو بهر امن