Фиғон ки зоғ ба гулшан збскаҳ шуд густох

فغان که زاغ به گلشن زبسکه شد گستاخ

Биҷои булбул мискин нишаст бар сари шох

بجای بلبل مسکین نشست بر سر شاخ

Касе ки пои бкўит наме ниҳод аз бим

کسی که پای بکویت نمی نهاد از بیم

Чаҳ шуд ки даст дар оғӯшат оварад густох

چه شد که دست در آغوشت آورد گستاخ

Чаҳ рахна дар дили он шӯхи сангдили бикунад

چه رخنه در دل آن شوخ سنگدل بکند

Гирифтам оҳи дилами сангро кунад сӯрох

گرفتم آه دلم سنگ را کند سوراخ

Ба ҳайратам ки чисони ҷои гирифта дар дили танг

به حیرتم که چسان جا گرفته در دل تنگ

Ғам батон ки нагунҷад дар ин ҷаҳони фарох

غم بتان که نگنجد در این جهان فراخ

Вафои куҷоу дили тарки мо ки панҷа ӣ ӯ

وفا کجا و دل ترک ما که پنجه ی او

Бхўни халқ буд ҳамчуи дашна ӣ саллох

بخون خلق بود همچو دشنه ی سلاخ

( саҳоб ) агар чаҳ ду рӯзӣаст аҳди давлати гул

(سحاب) اگر چه دو روزیست عهد دولت گل

Бибин чигуна занад такя бар арика ӣ шох

ببین چگونه زند تکیه بر اریکه ی شاخ