Ҳар гул ки пас аз мурданам аз хок бар омад

هر گل که پس از مردنم از خاک بر آمد

Хорист ки аз ишқи гулӣ бар ҷигар омад

خاریست که از عشق گلی بر جگر آمد

То хоҷаи паии рехтани тарҳи саро буд

تا خواجه پی ریختن طرح سرا بود

Ҳангоми азимат ба сарой дигар омад

هنگام عزیمت به سرای دگر آمد

Эмин буд аз санги ҳаводиси пару болам

ایمن بود از سنگ حوادث پر و بالم

Зеро ки марои тири ту тъўизпр омад

زیرا که مرا تیر تو تعویذپر آمد

Як тир хато шуд бадалам ончӣ фикандӣ

یک تیر خطا شد بدلم آنچه فکندی

Сад тир задӣ лек яке коргар омад

صد تیر زدی لیک یکی کارگر آمد

зи он пеш ки аз теғу сипарами ному нишо буд

ز آن پیش که از تیغ و سپرم نام و نشا بود

Ҷону дили ман теғи балоро сипар омад

جان و دل من تیغ بلا را سپر آمد

Аз бахти бади он моя ӣ умри оҳ ки вақте

از بخت بد آن مایه ی عمر آه که وقتی

Омад басари ман ки марои умр сар омад

آمد بسر من که مرا عمر سر آمد

Дар олами азлат чу ( саҳоб ) онкӣ назар кард

در عالم عزلت چو (سحاب) آنکه نظر کرد

Дар дида ӣ ӯ ҳар ду ҷаҳон мухтасар омад

در دیده ی او هر دو جهان مختصر آمد