Ки бо он шоҳи хубони шамае аз ҳол ман гуяд
که با آن شاه خوبان شمهای از حال من گوید
Ба моҳи Мисри ҳоли сокини байт алҳзн гуяд
به ماه مصر حال ساکن بیتالحزن گوید
з бас гуяд ҳадиси ғайр агар ҳарфӣ ба ман гуяд
ز بس گوید حدیث غیر اگر حرفی به من گوید
намехоҳам ки он ширини забон бо ман сухан гуяд
نمیخواهم که آن شیرینزبان با من سخن گوید
Ба ман ҳргаҳ расад зи он пеши корми шиквае бар лаб
به من هرگه رسد ز آن پیش کآرم شکوهای بر لب
Суханҳоӣ ки бояд ман бигӯям ӯ ба ман гуяд
سخنهایی که باید من بگویم او به من گوید
Нагӯям то ба он номеҳрбони рози дили худ ро
نگویم تا به آن نامهربان راز دل خود را
Ҳамон ногуфта дар ҳар маҳфил ва ҳар анҷуман гуяд
همان ناگفته در هر محفل و هر انجمن گوید
Ба сӯии доми мурғони чаман бе худ раванд аз бас
به سوی دام مرغان چمن بیخود روند از بس
зи ман васфи гирифторӣ ба мурғон чаман гуяд
ز من وصف گرفتاری به مرغان چمن گوید
Равад номи буту афсонаи бтхонаҳ аз ёдаш
رود نام بت و افسانهٔ بتخانه از یادش
зи васфи он бут ар каси шамае бо брҳмн гуяд
ز وصف آن بت ار کس شمهای با برهمن گوید
( саҳоб ) он лаъли лаб ва он дар дандонро ситам бошад
(سحاب) آن لعل لب و آن در دندان را ستم باشد
Ки лаъл Бадахшон хонд ва дар адан гуяд
که لعل بدخشان خواند و در عدن گوید