Ҳар замони доман ба хӯн бегуноҳӣ тар кунад

هر زمان دامن به خون بی‌گناهی تر کند

Чун расад навбат ба ман андеша аз маҳшар кунад

چون رسد نوبت به من اندیشه از محشر کند

Сол ҳо кардем бар кӯии ту дар сари хок ҳо

سال‌ها کردیم بر کوی تو در سر خاک‌ها

То ки дар кӯии ту дигари хоки мо бар сар кунад

تا که در کوی تو دیگر خاک ما بر سر کند

Қӯти як оҳ дорад дил намедонад каз он

قوت یک آه دارد دل نمی‌داند کز آن

Чораи бедоди он ё кӣна ахтар кунад

چارهٔ بیداد آن یا کینهٔ اختر کند

Дасти ҳиҷрони тўош дар бар кунад сад ҷомаи чок

دست هجران تواش در بر کند صد جامه چاک

Ҳаркии рӯзии халъати васли туро дар бар кунад

هرکه روزی خلعت وصل ترا در بر کند

Пар буд чун соғари ман доим аз хӯни ҷигар

پر بود چون ساغر من دایم از خون جگر

Баъди мурдан дигар касе хоки маро соғар кунад

بعد مردن دگر کسی خاک مرا ساغر کند

Гоҳе аз ворастагии ҳарфӣ барои маслиҳат

گاهی از وارستگی حرفی برای مصلحت

Бо рақибон гӯяму тарсам ки ӯ бовар кунад

با رقیبان گویم و ترسم که او باور کند

Оташи ғами сарсар ҳиҷраш кунад бо ман ( саҳоб )

آتش غم صرصر هجرش کند با من (سحاب)

Ончии оташ бо гёи сарсар ба хокистар кунад

آنچه آتش با گیا صرصر به خاکستر کند