Ҳар ҷо ки ғамӣ бар дили ғамгин ман омад

هر جا که غمی بر دل غمگین من آمد

Монанди ғарибӣаст ки давр аз ватан омад

مانند غریبی است که دور از وطن آمد

ё раби зи паии ашк ки ояд ба мазорам

یا رب ز پی اشک که آید به مزارم

Шамъӣ ки надонам зи кадом анҷуман омад

شمعی که ندانم ز کدام انجمن آمد

Бояд зи рақибон суханӣ гуфт ба ночор

باید ز رقیبان سخنی گفت به ناچار

То лаъли сухани густар ӯ дар сухан омад

تا لعل سخن گستر او در سخن آمد

Паймонаи паии ту ба басӣ башиканам аммо

پیمانه پی تو به بسی بشکنم اما

Вақте ки зи паии соқии паймон шикан омад

وقتی که ز پی ساقی پیمان شکن آمد

Шарманда ( саҳоб ) аз қдўи рухсор ту гардад

شرمنده (سحاب) از قدو رخسار تو گردد

Ҳар ҷо ба миёни қисса ӣ сарв ва саман омад

هر جا به میان قصه ی سرو و سمن آمد