Ҳар ғам ки ҷудо аз дили ғамгин ман омад

هر غم که جدا از دل غمگین من آمد

Монанди ғарибӣаст ки давр аз ватан омад

مانند غریبی است که دور از وطن آمد

Ҳар хор ки дар бодия ӣ ишқи ту сар зад

هر خار که در بادیه ی عشق تو سر زد

Обаши ҳама аз обила ӣ пой ман омад

آبش همه از آبله ی پای من آمد

Сад доғи бадалҳо бунаади рӯзи қиёмат

صد داغ بدلها بنهد روز قیامت

Ҳар захм ки аз теғи ту зеб кафан омад

هر زخم که از تیغ تو زیب کفن آمد

Гар саҳар нигоҳаш набӯд кӣ равад аз тан

گر سحر نگاهش نبود کی رود از تن

Ҳар ҷо ки зи эъҷози лаб ӯ ба тан омад

هر جا که ز اعجاز لب او به تن آمد

Рози ту ки аз дил ба забонам нагузашта аст

راز تو که از دل به زبانم نگذشته است

Ёрб з чаҳ афсона ба ҳар анҷуман омад

یارب ز چه افسانه به هر انجمن آمد

Шарманда ба ҳангоми сухани ҳамчу ( саҳоб ) аст

شرمنده به هنگام سخن همچو (سحاب) است

Дар даври лабат ҳар ки зи аҳл сухан омад

در دور لبت هر که ز اهل سخن آمد