Кӣ зи имтидоди рӯзи қиёмат ҳазар кунад

کی ز امتداد روز قیامت حذر کند

Ҳар кас ки дар фироқи шабиро саҳар кунад

هر کس که در فراق شبی را سحر کند

Бар новирди хаданги худ аз сина ам мабод

بر ناورد خدنگ خود از سینه ام مباد

Дил аз шикофи сина бар ӯ як назар кунад

دل از شکاف سینه بر او یک نظر کند

Як нола май кашами зи ҷафои ту дар пай аш

یک ناله می کشم ز جفای تو در پی اش

Сад нола ӣ дигар ки мабодо асар кунад

صد ناله ی دگر که مبادا اثر کند

Онро ки сар ба хок науфтад зи теғи ту

آن را که سر به خاک نیفتد ز تیغ تو

Аз шарм чун ба ҳашари сар аз хок бар кунад

از شرم چون به حشر سر از خاک بر کند

Ин оби чашми халқ ба кӯяш ҳамеша нест

این آب چشم خلق به کویش همیشه نیست

Вақте расад каз оташи оҳам ҳазар кунад

وقتی رسد کز آتش آهم حذر کند

Бо достони ишқи ту фарзонаи ошиқӣ

با داستان عشق تو فرزانه عاشقی

КоФсонаҳҳои ҳар ду ҷаҳон мухтасар кунад

کافسانه های هر دو جهان مختصر کند

То бе хабари з худ кунадам вақт диданаш

تا بی خبر ز خود کندم وقت دیدنش

Аввали марои зи мужда ӣ васлаш хабар кунад

اول مرا ز مژده ی وصلش خبر کند

Фарёд агар ( саҳоб ) ба дорои додгар

فریاد اگر (سحاب) به دارای دادگر

Фарёд аз ҷафои ту бидодгар кунад

فریاد از جفای تو بیدادگر کند