Осмон ҳар ситамӣ бо ман мехора кунад

آسمان هر ستمی با من می خواره کند

Май фурушаш ба яке ҷуръа ӣ мечора кунад

می فروشش به یکی جرعه ی می چاره کند

Аҷаб инаст ки гардӣда ба мӯе дар банд

عجب این است که گردیده به مویی در بند

Дили девона ки сад банди гарон пора кунад

دل دیوانه که صد بند گران پاره کند

Ашки ман бо дили ин санги дилон май пиндошт

اشک من با دل این سنگ دلان می پنداشت

Ки тавонад асарӣ кард ки бо хора кунад

که تواند اثری کرد که با خاره کند

Агар аз сӯзани пайкон ту надузяш ба ҳам

اگر از سوزن پیکان تو ندوزیش به هم

Кист он кас ки алоҷи дили сад пора кунад

کیست آن کس که علاج دل صد پاره کند

Нест андешаи зи ағёр ки ин дил ба фиғон

نیست اندیشه ز اغیار که این دل به فغان

Ҳамаи касро зи сари кӯй овора кунад

همه کس را ز سر کوی آواره کند

Сабза ӣ хоки марои ҷилваи гуҳи мисатони хост

سبزه ی خاک مرا جلوه گه مستان خواست

Лутфи ҳақи байн ки чҳо бо ман михўораҳ кунад

لطف حق بین که چها با من میخواره کند

Ҳар ки пурсади з чаҳ назора ӣ халқаст ( саҳоб )

هر که پرسد ز چه نظاره ی خلق است (سحاب)

Як назари гӯ ба ма рӯй ту назора кунад

یک نظر گو به مه روی تو نظاره کند