Дар ҳиҷри ту пурвои дил зор надорам

در هجر تو پروای دل زار ندارم

Ман дар ғами хешам ба касе кор надорам

من در غم خویشم به کسی کار ندارم

Доне ки миёни ману зӯҳҳод чаҳ фарқаст ?

دانی که میان من و زهاد چه فرق است؟

Фарқӣ ки ман аз кори худ инкор надорам

فرقی که من از کار خود انکار ندارم

Грбор ба ағёри диҳӣ гар нарӯм ман

گربار به اغیار دهی گر نروم من

Зини гӯна ки ман тоқати ин кор надорам

زین گونه که من طاقت این کار ندارم

Хомӯшии ман пеши ту аз роҳ адаб нест

خاموشی من پیش تو از راه ادب نیست

Ҳарфӣ ки кунам ҷуръат изҳор надорам

حرفی که کنم جرأت اظهار ندارم

Мансури сифати пардаи зкори худ азин пас

منصور صفت پرده زکار خود ازین پس

Бурдораму андешае аз дор надорам

بردارم و اندیشه ای از دار ندارم

Он наргиси бемори зи худ бе хабарами сохт

آن نرگس بیمار ز خود بی خبرم ساخت

Чандон ки хабар аз дил бемор надорам

چندان که خبر از دل بیمار ندارم

Бе рухсати ман кас ба чамани номад ва акнӯн

بی رخصت من کس به چمن نامد و اکنون

Изни нигаҳ аз рахна ӣ девор надорам

اذن نگه از رخنه ی دیوار ندارم

Ҷое ки тавон кард ( сҳобо ) гила аз ёр

جایی که توان کرد (سحابا) گله از یار

Ман шукри зи чарху гилаи з ағёр надорам

من شکر ز چرخ و گله ز اغیار ندارم