Ҳаргиз наёфт каси асарӣ дар тарона ам

هرگز نیافت کس اثری در ترانه‌ام

Ҷузи инки сӯхти хору хас ошиёна ам

جز اینکه سوخت خار و خس آشیانه‌ام

Набӯд забон ки огаҳат аз сӯз дил кунам

نبود زبان که آگهت از سوز دل کنم

Ин шуълаи байн ки мекашад аз дил забона ам

این شعله بین که می‌کشد از دل زبانه‌ام

Як раҳ чу бӯсами он лаби ширин ки нест хуш

یک ره چو بوسم آن لب شیرین که نیست خوش

Бо умри ҷовдонаи ғам ҷовдона ам

با عمر جاودانه غم جاودانه‌ام

Ҳар шомгаҳи рӯми зи пешӣ то дар сарой

هر شامگه روم ز پیشی تا در سرای

Шояд шабии з лутф бихонад ба хона ам

شاید شبی ز لطف بخواند به خانه‌ام

Гӯям ба ҳаркасӣ ки расми шарҳи ҳоли хеш

گویم به هرکسی که رسم شرح حال خویش

Бошад яке ба пеш ту гуяд фасона ам

باشد یکی به پیش تو گوید فسانه‌ام

Кард огаҳами замонаи зи ҷавр батон ( саҳоб )

کرد آگهم زمانه ز جور بتان (سحاب)

То шиква ҳар замон набӯд аз замона ам

تا شکوه هر زمان نبود از زمانه‌ام