То бардаи сияҳи кории зулфи ту зроҳм

تا برده سیه کاری زلف تو زراهم

Пайдост ки чун мегузарад рӯзи сиёҳам

پیداست که چون میگذرد روز سیاهم

Дардо ки бамурдам ба шаби ҳиҷр ва кунун ҳаст

دردا که بمردم به شب هجر و کنون هست

Аз дарди фироқи ту бтар шарми гуноҳам

از درد فراق تو بتر شرم گناهم

На ҷуръати дидор ва на ёроии нигоҳӣ

نه جرأت دیدار و نه یارای نگاهی

Гирам ки диҳад кас ба сари кӯии ту роҳам

گیرم که دهد کس به سر کوی تو راهم

Аз абр чаҳ файзӣ расад аз барқ чаҳ офат

از ابر چه فیضی رسد از برق چه آفت

Бар ман ки дар ин боғи нрўӣидаҳи гиёҳам ?

بر من که در این باغ نروئیده گیاهم؟

Сад новаки длдўз ба таркиши з чаҳ дорад

صد ناوک دلدوز به ترکش ز چه دارد

Туркӣ ки ба хок афганд аз ним нигоҳам ?

ترکی که به خاک افگند از نیم نگاهم؟

Хонанд ( саҳобам ) вале ар файзи ман ин аст

خوانند (سحابم) ولی ار فیض من این است

эй вой бар он ташна ки ояд ба паноҳам

ای وای بر آن تشنه که آید به پناهم