Суҳбат ағёр дод раҳ ба дилаши кӣна ро

صحبت اغیار داد ره به دلش کینه را

Зишт кунад рӯй зишти чеҳра ӣ ойина ро

زشت کند روی زشت چهره ی آئینه را

Дар бар тифлӣ ки ёфт раҳ ба дабистони ишқ

در بر طفلی که یافت ره به دبستان عشق

Шодии як шанбе нест сад шаби одина ро

شادی یک شنبه نیست صد شب آدینه را

Чун дил бераҳм ӯ шуд дили ман оҳанӣн

چون دل بی رحم او شد دل من آهنین

Бас ки зпикон хеш кард ҳадафи сина ро

بس که زپیکان خویش کرد هدف سینه را

Аз асари оҳи ман срздаҳи хаташи балӣ

از اثر آه من سرزده خطش بلی

Тира кунад дӯди оҳи талъати ойина ро

تیره کند دود آه طلعت آئینه را

Сӯфӣ аз олӯдагии кусуфи худ поки хост

صوفی از آلودگی کسوف خود پاک خواست

Зон ба май софи шасти хирқа ӣ пашмина ро

زان به می صاف شست خرقه ی پشمینه را

Гуфта хусрав накард ҷилва чу табъ ( саҳоб )

گفته خسرو نکرد جلوه چو طبع (سحاب)

Рехт ба даргоҳи шоҳи гавҳари ганҷина ро

ریخت به درگاه شاه گوهر گنجینه را

Довари анҷуми сипоҳи фатҳъалии шаҳ ки шаст

داور انجم سپاه فتحعلی شه که شست

Аз сайри хусравони дафтари пешина ро

از سیر خسروان دفتر پیشینه را