Дардо ки вафо дар ин замона

دردا که وفا در این زمانه

Аз аҳли замон буд фасона

از اهل زمان بود فسانه

Зоҳид кашад оҳи ҳасрат ва ман

زاهد کشد آه حسرت و من

Дар дайри Муғон май муғона

در دیر مغان می مغانه

Хоҳад з сипеҳр додам аз дил

خواهد ز سپهر دادم از دل

Ин шуъла ки мекашад забона

این شعله که می کشد زبانه

Ман ғарқа ӣ баҳри ишқу ишқаш

من غرقه ی بحر عشق و عشقش

Баҳрӣ ва чу баҳр бе карона

بحری و چو بحر بی کرانه

Бо он лабу хол бениёз аст

با آن لب و خال بی نیاز است

Мурғи дили ман зобу дона

مرغ دل من زآب و دانه

Як лаҳзаи висоли дӯсти хуштар

یک لحظه وصال دوست خوشتر

эй Хизри зи умри ҷовдона

ای خضر ز عمر جاودانه

Гуфтам : рӯм аз дар ту гуфто :

گفتم: روم از در تو گفتا:

Кам бош сагем зи остона

کم باش سگیم ز آستانه

Дил дар хами турра ӣ ту мурғӣ аст

دل در خم طره ی تو مرغی است

Дар доми гирифтаи ошиёна

در دام گرفته آشیانه

Ба зи он ки здўрит намардум

به ز آن که زدوریت نمردم

Набӯд паии қатли ман баҳона

نبود پی قتل من بهانه

Бигзор ки пои нуҳуми бкўит

بگذار که پا نهم بکویت

Нагузорем ар қадами бахона

نگذاریم ار قدم بخانه

эй гули сухани вафо чаҳ гӯям

ای گل سخن وفا چه گویم

Гӯши ту куҷо ва ин тарона

گوش تو کجا و این ترانه

Дилҳо ба замин ( саҳоб ) резад

دلها به زمین (سحاب) ریزد

Ҳар гуҳ ки занад ба зулфи шона

هر گه که زند به زلف شانه