Ба банди зулфи он дилбари дилами ҳамроҳи ҷони монда

به بند زلف آن دلبر دلم همراه جان مانده

Ба домии мондаи мурғӣ лек бо ҳам ошёни монда

به دامی مانده مرغی لیک با هم آشیان مانده

То ту рафтӣ ҷафо бо ман кунӣ ман мардуму шодам

تا تو رفتی جفا با من کنی من مردم و شادم

Ки дар дили ҳасрати ҷаври миннат эй осмони монда

که در دل حسرت جور منت ای آسمان مانده

Набояд кард айби онро ки шуд дар хонқаҳи сокин

نباید کرد عیب آن را که شد در خانقه ساکن

Ҳаминаш бас ки давр аз даргаи пирмғони монда

همینش بس که دور از درگه پیرمغان مانده

Ба гӯш ӯ надорад ҳеҷ бо бонги ҷараси фарқӣ

به گوش او ندارد هیچ با بانگ جرس فرقی

Фиғони хастае кандар қафои корвони монда

فغان خسته ای کاندر قفای کاروان مانده

Баради гулчини гул эй булбул чаҳ аз боди хазони нолӣ

برد گلچین گل ای بلبل چه از باد خزان نالی

Кадомин гул ки дар гулзор то фасли хазони монда

کدامین گل که در گلزار تا فصل خزان مانده

Здўрӣ кардан аз ман ӯ здўр аз ӯ намӯдани ман

زدوری کردن از من او زدور از او نمودن من

Ҳам он аз рӯй ман ҳам ман хаҷал аз рӯй он монда

هم آن از روی من هم من خجل از روی آن مانده

Буд зи он лаб ( саҳоб ) инак аёни сари чашма ӣ ҳайвон

بود ز آن لب (سحاب) اینک عیان سر چشمه ی حیوان

Чаҳ ғам аз чашми касгар чашмаи ҳайвони ниҳони монда

چه غم از چشم کس گر چشمهٔ حیوان نهان مانده