Соқио то кӣ ғами даврони гудозади тани маро ?

ساقیا تا کی غم دوران گدازد تن مرا؟

Соғарӣ то вораанд лаҳзае аз ман маро

ساغری تا وارهاند لحظه ای از من مرا

Ҷон ба ин сахтии бурун ҳаргиз наёяд аз танӣ

جان به این سختی برون هرگز نیاید از تنی

намекашад беруни магари пайкони хеш аз тани маро

می کشد بیرون مگر پیکان خویش از تن مرا

Рӯзгорӣ дошт дар дили интизори мурданам

روزگاری داشت در دل انتظار مردنم

Ҳамдамӣ бояд ки бар болин кунад шевани маро

همدمی باید که بر بالین کند شیون مرا

То дар ин раҳи монам аз сари манзили мақсӯди давр

تا در این ره مانم از سر منزل مقصود دور

Гӯиё ҳар хори он дастӣаст бар домани маро

گوئیا هر خار آن دستی است بر دامن مرا

Раҳи магар бар хона ӣ сайёд дорад зи он ки ҳаст

ره مگر بر خانه ی صیاد دارد ز آن که هست

Завқи дигар ҳар дам аз парвози ин гулшани маро

ذوق دیگر هر دم از پرواز این گلشن مرا

Гар чунин зобри анояти баҳра бояд кишти ман

گر چنین زابر عنایت بهره باید کشت من

Ҳар замони шарманда аз барқӣ шавад хирмани маро

هر زمان شرمنده از برقی شود خرمن مرا

Ман ба ҳукмаши гардани халқӣ дар оварадам ( саҳоб )

من به حکمش گردن خلقی در آوردم (سحاب)

Зон ба маҳшари хӯн халқӣ монад дар гардани маро

زان به محشر خون خلقی ماند در گردن مرا