Аз ҷавр ӯ магари шаби ҳиҷрони шикоятӣ

از جور او مگر شب هجران شکایتی

Гуяд касе ки ин ду надорад ниҳоятӣ

گوید کسی که این دو ندارد نهایتی

Меҳр касе хушам ки асар дар дилат накард

مهر کسی خوشم که اثر در دلت نکرد

Ишқ ту кард гарчи ба ҳар дили сироятӣ

عشق تو کرد گرچه به هر دل سرایتی

Ҳар навъи коўрнд ба ёд туам накӯаст

هر نوع کآورند به یاد توام نکوست

Ҳар чанд соъатӣ кунад аз ман съоитӣ

هر چند ساعتی کند از من سعایتی

Субҳи саодат аз маи рӯяти нишоне Эй

صبح سعادت از مه رویت نشانی‌ای

Рӯзи қиёмат аз шаби ҳиҷрати кноитӣ

روز قیامت از شب هجرت کنایتی

Давр аз туам ҳалок накард осмон чу дид

دور از توام هلاک نکرد آسمان چو دید

Дар кеши ишқи сар назд аз ман ҷиноятӣ

در کیش عشق سر نزد از من جنایتی

Аҳволи худ ки ронем аз кӯй худ бипурс

احوال خود که رانیم از کوی خود بپرس

Аз волӣ эй ки азл шавад аз вилоятӣ

از والی‌ای که عزل شود از ولایتی

Доне ки чист ояи нуру ҳадиси тавр ?

دانی که چیست آیهٔ نور و حدیث طور؟

Аз кӯй ӯ кноитӣ , аз рӯйиши оятӣ

از کوی او کنایتی، از رویش آیتی

Аз бас ( саҳоб ) буд зи лутфи ту ноумед

از بس (سحاب) بود ز لطف تو ناامید

Ҳаргиз надошт аз ту умеди аноятӣ

هرگز نداشت از تو امید عنایتی