Карда рӯй худ ба хӯни дили хизоб

کرده روی خود به خون دل خضاب

Аз лаб чун лаъл на?ит лаъли ноб

از لب چون لعل نایت لعل ناب

Рӯй ту дар хоб бинад чашми ман

روی تو در خواب بیند چشم من

Чашми мангар бе ту бинад рӯй хоб

چشم من گر بی تو بیند روی خواب

Худ вафо аз мардум олам махоҳ

خود وفا از مردم عالم مخواه

Сардӣ аз оташи мҷуи об аз сароб

سردی از آتش مجو آب از سراب

Ғунча ӣ ӯ пардаи дори ахтарон

غنچه ی او پرده دار اختران

Сунбул ӯ соябони офтоб

سنبل او سایبان آفتاب

Гар банушад ҷуръае зоҳид кунад

گر بنوشد جرعه ای زاهد کند

Сад радои марҳӯни як ҷоми шароб

صد ردا مرهون یک جام شراب

Ғайри шоҳи ишқ каз иқлӣми дил

غیر شاه عشق کز اقلیم دل

Кас нахоҳад боҷ аз малики хароб

کس نخواهد باج از ملک خراب

Гӯиё аз қанд май резади намак

گوئیا از قند می ریزد نمک

Аз лаби ширин ба ҳангоми ҷавоб

از لب شیرین به هنگام جواب

Ишқи ёру панди носеҳ бар дилам

عشق یار و پند ناصح بر دلم

Ҳамчуи нақшии ин ба хорои он бар об

همچو نقشی این به خارا آن بر آب

Аз ( саҳоб ) эй моҳ гуфтам : рух мапуаш

از (سحاب) ای ماه گفتم: رخ مپوش

Гуфт : пӯшад рӯй худ ма аз саҳоб

گفت: پوشد روی خود مه از سحاب