Комам агар талаб кунӣ як раҳам аз вафои талаб

کامم اگر طلب کنی یک رهم از وفا طلب

Вари талабии марои худ марги ман аз худои талаб

ور طلبی مرا خود مرگ من از خدا طلب

Қадари фиғон ман бидон равнақи кори хеш ро

قدر فغان من بدان رونق کار خویش را

Зини тани мустаманди ҷўзини дили мубталои талаб

زین تن مستمند جوزین دل مبتلا طلب

Дил ки чунин кунад марои толиби гавҳари вафо

دل که چنین کند مرا طالب گوهر وفا

Кош бигӯед ин матоъ аз ки ва аз куҷои талаб

کاش بگوید این متاع از که و از کجا طلب

Гар накунӣ барои ман чора ӣ нолаҳои ман

گر نکنی برای من چاره ی ناله های من

Баҳри алоҷи ранҷи худ дарди марои давои талаб

بهر علاج رنج خود درد مرا دوا طلب

Бо ту марост гуфтамаш : даъвии хунбҳоии дил

با تو مراست گفتمش: دعوی خونبهای دل

Кард маро ба зери теғ аз паии хўнбҳои талаб

کرد مرا به زیر تیغ از پی خونبها طلب

Аҳду вафои ёр худ нест ?герати раво ба кас

عهد و وفای یار خود نیست گرت روا به کس

Шоҳиди сусти аҳди ҷӯи дилбар бе вафои талаб

شاهد سست عهد جو دلبر بی وفا طلب

Аз лаби ёр чун раво гашта ( саҳоб ) муддао

از لب یار چون روا گشته (سحاب) مدعا

Кӯрии чашми муддаии бӯса ба муддаои талаб

کوری چشم مدعی بوسه به مدعا طلب