Фалаки ҷанобу малики рутбаи мирзои Аҳмад

فلک جناب و ملک رتبه میرزا احمد

Тўӣӣ ки марҳаматати рӯҳро кунад тафреҳ

توئی که مرحمتت روح را کند تفریح

Ҳам аз нисоем лутфати машомро тътир

هم از نسایم لطفت مشام را تعطیر

Ҳам аз рўоиҳи хилқати қулӯбро трўиҳ

هم از روایح خلقت قلوب را ترویح

Буд зи партави роят ба рашк нор кулем

بود ز پرتو رایت به رشک نار کلیم

Буд знкҳти лутфат ба шарми боди Масеҳ

بود زنکهت لطفت به شرم باد مسیح

Агар ба баҳр бисанҷам дили ту маҳз хатост

اگر به بحر بسنجم دل تو محض خطاست

Вагар чу абр бигӯям кафи ту кизби сариҳ

و گر چو ابر بگویم کف تو کذب صریح

Ки ҳаст баҳри дилатро ба баҳри сад тафзил

که هست بحر دلت را به بحر صد تفضیل

Ки ҳаст абри кафатро ба абри сад тарҷеҳ

که هست ابر کفت را به ابر صد ترجیح

Забон ба васфи ту қосир буд ба вақти сано

زبان به وصف تو قاصر بود به وقت ثنا

Баёни зи мадҳи ту оҷиз шавад ба вақти мдиҳ

بیان ز مدح تو عاجز شود به وقت مدیح

Туро равост ки ангушти ман бФрсоид

ترا رواست که انگشت من بفرساید

Гуҳ шумурдани тҳлилу хондани тасбеҳ

گه شمردن تهلیل و خواندن تسبیح

Дигар чаҳ гӯям бе ёрии қалами таърих

دگر چه گویم بی یاری قلم تاریخ

На сҷаҳ ӣ ки ба осоняши даҳуми тасҳеҳ

نه سجه ی که به آسانیش دهم تصحیح

Дигар гирифтам каз ткмаҳ ӣ гиребони ҳам

دگر گرفتم کز تکمه ی گریبان هم

Адои зикр дурустасту истихораи саҳеҳ

ادای ذکر درست است و استخاره صحیح

Ту худ бигӯӣ ки ман ҳар замон чаҳ сон бар халқ

تو خود بگوی که من هر زمان چه سان بر خلق

Хаҷали бимонам аз ин кори зишту феъли қабеҳ

خجل بمانم از این کار زشت و فعل قبیح

Ғарази зи гуфтани ин дилпазири қитъа ки ҳаст

غرض ز گفتن این دلپذیر قطعه که هست

Ба ком ҳар каси ширину дилнишину малеҳ

به کام هر کس شیرین و دلنشین و ملیح

Сариҳи матлаб ман шуд аён ки ме гӯйанд

صریح مطلب من شد عیان که می گویند

Киноя дар бар доност аблғи алтсриҳ

کنایه در بر داناست ابلغ التصریح