Ки гуяд аз ман озурдаи дил бо бе вафои ёрӣ ?

که گوید از من آزرده دل با بی وفا یاری؟

Ки на каси ҷузи фунун бевФоӣӣ кард иршодаш

که نه کس جز فنون بی وفائی کرد ارشادش

Ки эй бемеҳр акнӯн хастаи ҷониро ки мехоҳӣ

که ای بی مهر اکنون خسته جانی را که میخواهی

Мудом аз ҳиҷри худ озурда на аз васли худ шодаш

مدام از هجر خود آزرده نه از وصل خود شادش

зи озорат ба гардун мерасад пайвастаи афғонаш

ز آزارت به گردون می رسد پیوسته افغانش

зи бедодат ба кайвон мерасад ҳамвори фарёдаш

ز بیدادت به کیوان می رسد هموار فریادش

Ҳам аз оломи ҳиҷрони ҷом ъушрат гашта пари хунаш

هم از آلام هجران جام عشرت گشته پر خونش

Ҳам аз асқоми ҳурмон хок ҳастӣ рафта бар бодаш

هم از اسقام حرمان خاک هستی رفته بر بادش

Чу гуфт ин чанд байт онкӣ мехонд аз забони ман

چو گفت این چند بیت آنکه می خواند از زبان من

Ба ӯ ин шеъри ошиқро ки раҳмат бар равони бодаш

به او این شعر عاشق را که رحمت بر روان بادش

« нмигўим фаромӯшаш макун , гоҳе биёад овар

«نمیگویم فراموشش مکن، گاهی بیاد آور

Асириро ки медоне нахоҳӣ рафт аз ёдаш »

اسیری را که می دانی نخواهی رفت از یادش»